سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: نهمین کنفرانس بین المللی مهندسی صنایع

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

علی اکبر اسلامی بلده – کارشناسی ارشد مهندسی صنایع، دانشگاه صنعتی امیرکبیر
سیدمحمدتقی فاطمی قمی – استاد، دانشکده مهندسی صنایع و سیستم ه ای مدیریت دانشگاه صنعتی امیر کب
موسی جباری – استادیار، دانشکده سلامت، ایمنی و محیط زیست دانشگاه علوم پزشکی شهید ب
مهدی سعادتمند – کارشناس مهندسی صنایع ، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

چکیده:

امروزه توجه به اهمیت مدیریت در ایمنی به سرعت در حال رشدبوده وصنایع بدنبال راهکارهای تازه وبهتری در این زمینه می باشند. یکی از مهمترین بخش ه ای مدیریت ایمنی ،ارزیابی ریسک است که به شناسایی خطرات واندازه گیری آنها می پردازد. بعداز ارزیابی ریسک، مدیر ایمنی اقدامات کنترلی مناسب برای کاهش ریسک را انتخاب می کند. بیشتر اقدامات کنترلی مانند سیستم ه ای اعلام و اطفاءحریق، آموزش ه ای ایمنی، سیستم ه ای چرخش کار، تعمیر و نگهداری و … بر روی مجموعه ایی از فعالیت ه ااعمال می شود که در اینصورت نیاز است تا ارزیابی ریسک صورت گرفته نیز بر اساس انواع خطرات دسته بندی گردد. اما تا کنون باچنین نگاهی ارزیابی ریسک صورت نگرفته است. در این مقاله برای ارزیابی ریسک خطر محور سه روش معرفی شده است که در روش اول ابتدا ساختار شکست خطرات برای محیط کاری تعریف می گردد و سپس پس از تعیین سلسله مراتب ایجاد شده برای تمامی خطرات موجود با استفاده از روشAHPفازی و ۵ عامل ریسک معرفی شده به رتبه بندی و ارزیابی ریسک هر خطر می پردازیم. در روش دوم پس ار تعیین ساختار شکست خطرات و تعیین وزن بین ۵ عامل ریسک با روشAHP رتبه بندی خطرات با روشTOPSISفازی انجام می گیرد . در روش سوم مبنای ارزیابی ریسک، فعالیت های خطرناک شناسایی شده در محیط بوده که با توجه به ارتباط بین هر فعالیت با انواع خطرات به ارزیابی و رتبه بندی خطرات پرداخته ایم. در انتها هر سه روش را بایکدیگرمقایسه کرده و مزایای هر کدام معرفی می گردد. برای بیان ریسک از ۵ عامل برای ارزیابی ریسک به جای دو عامل قبلی استفاده شده است تا هم دقت ارزیابی را افزایش داده و هم اطلاعات بیشتری برای انتخاب اقدام کنترلی مناسب فراهم آورد و همچنین برای بیان عدم قطعیت موجود در نظر کارشناسان از متغییر های فازی استفاد شده است