سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: پنجمین همایش تخصصی مهندسی محیط زیست

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

رقیه پرچیانلو – کارشناس ارشد ارزیابی و آمایش سرزمین، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران
محسن کلانتری –
سیدمحمود شریعت –

چکیده:

استقرار نامناسب استقرار نامناسب فعالیت های صنعتی در مجاورت زیستگاه های حساس، سبب تخریب منابع طبیعی می شود، بنابراین نحوه استقرار فعالیتهای صنعتی با توجه به توان بوم شناختی این محدوده ها، یکی از موضوعات مهم برای رسیدن به توسعه پایدار محسوب می شود. در استان زنجان از جمله مناطق مهم استقرار این فعالیت ها، حوضه آبریز زنجان است. در مقاله حاضر با استفاده از مدل تحلیل سلسله مراتبی و روش همپوشانی نقشه ها ابتدا به شناسایی توان بوم شناختی پرداخته و سپس تناسب یا عدم تناسب استقرار صنایع در این حوضه مورد سنجش قرار گرفت. روش پژوهش به دو روش اسنادی و میدانی صورت پذیرفته است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که در روش همپوشانی، محدوده دارای توان درجه یک وسعت ۹۱۰۶۷/۲ هکتار(۲۰درصد)، توان درجه دو ۳۵۶۴۹هکتار(۷درصد) و طبقه نامناسب ۳۲۹۰۲۴هکتار(۷۳درصد) را به خود اختصاص داده است در صورتی که در روش تحلیل سلسله مراتبی محدوده دارای توان درجه یک ۷/۴۶۴۵۶هکتار(۱/۱۰درصد)، توان درجه دو ۲۴۷۱۴۲/۲هکتار(۵۴/۲درصد) و طبقه نامناسب نیز ۱۶۲۰۰۰/۸هکتار(۳۵/۷درصد) وسعت منطقه را اشغال نموده است. نتایج بررسی نشان می‌دهد که محدوده‌های نامناسب برای توسعه صنعتی، در حال حاضر محل استقرار واحدهای صنعتی می باشد. از جمله پیشنهاداتی که در این پژوهش به آن پرداخته شده است می توان به اصلاح وضع موجود کاربری اراضی، استفاده بهینه از توان بوم شناختی و تجدید نظر اساسی در خصوص استقرار و فعالیت واحدهای صنعتی اشاره نمود.