سال انتشار: ۱۳۹۳

محل انتشار: کنگره بین المللی پایداری درمعماری و شهرسازی – شهر مصدر

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

روژین اسکندری – کارشناس ارشد برنامه ریزی شهری
اسری مرغوبی – مهندس عمران

چکیده:

شهر سنندج در سال های اخیر با تغییرات عمده ای در ابعاد کالبدی- فضایی مواجه بوده است. توسعه عمودی سال های اخیر شهر را می توان به عنوان یکی از بارزترین مراحل در روند تغییرات فوق تجزیه و تحلیل کرد. اگرچه برج سازی می تواند به بخشی از مسائل شهری نظیر کمبود زمین و مسکن تا حدی پاسخ دهد، اما این پدیده می تواند مسائلی را نیز به دنبال داشته باشد. در این راستا، ارزیابی نمونه برج های احداث شده می تواند به شناخت نقاط قوت و ضعف این پدیده کمک کند. مقاله حاضر ضمن تبیین فعالیت برج سازی در سنندج به ارزیابی اثرات کالبدی- فضایی برج ابیدر در محله مبارک آباد پرداخته و پس از شناخت نقاط قوت و ضعف آن، به ارائه اصول و معیارهای کلی در جهت این فعالیت می پردازد. ارزیابی انجام شده بر اساس معیارهای پنج گانه: ۱)سیمای شهری و کیفیت محیط شهری، ۲)عوارض زیست محیطی، ۳)شبکه ارتباطی و دسترسی، ۴)دسترسی به خدمات شهری، ۵)توجیه اقتصادی، صورت گرفته است. در قالب نتیجه گیری تحقیق، باید گفت که علی الاصول افزایش تراکم و بهره گیری از امکانات بالقوه موجود در بافت های شهری، قابل توجیه است. با این حال فعالیت های توسعه عمودی در سنندج، نقاط ضعف مشخصی داشته و معیارهای لازم در فرآیند برنامه ریزی و طراحی شهری مورد توجه جدی قرار نگرفته است. توسعه عمودی باید با سیاست های تعریف شده توسعه شهری همسو باشد. اصول شهرسازی وتوسعه شهری حکم می کند تا در ابعاد کالبدی- فضایی توسعه عمودی (برجسازی) مقولاتی نظیر سیما و هویت شهری، اصول افزایش تراکم، تقسیمات شهری، حمل و نقل و ترافیک، محیط زیست، تأمین زیرساخت های شهری و دسترسی به خدمات و تجهیزات شهری مورد توجه قرار گیرند.