سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: نهمین سمینار بین المللی مهندسی رودخانه

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

حسام فولادفر – دانشجوی دکتری سازه های آبی
محمود شفاعی بجستان – استاددانشگاه شهیدچمران اهواز
منوچهر فتحی مقدم – استاددانشگاه شهیدچمران اهواز

چکیده:

درمدلسازی بلندمدت کیفیت آب فرسایش و انتقال رسوبات چسبنده از اهمیت بسیارزیادی برخوردار است مدل های کلاسیک موجود فرسایش بستر چسبنده به ویژه مدل پارتنیادس که بطور گسترده ای از آن استفاده میشود نرخ فرسایش را به درستی براورد نمی نمایند به منظور ارزیابی این مدلها بهترین راهکار انجام آزمایش است تا هم میزان کاستیهای اینگونه مدلها مورد ارزیابی قرارگیرد و هم اینکه عوامل موثردرفرسایش بستر شناخته شوند و به راه حلهای مطلوب و فیزیک مبنا و دقیق دست یافت نتایج آزمایشها اختلاف معنی داری را چه دررفتار و چه درمیزان با مدل پارتنیادس نشان میدهد و بنظر می رسد که این مدل قادر به مدل نمودن دقیق فرسایش بستر چسبنده نمی باشد. ازمایشها نشان داده اند که دوره تحکیم یافتگی رسوبات تازه نهشته شده تاثیر مهمی برنرخ فرسایش بستر چسبنده دارد به عبارت دیگر تغییرات زمانی ومکانی چگالی خشک عامل بسیار موثربرتغییرات زمانی و مکانی فرسایش می باشند.