مقاله ارزیابی ژنوتیپ های گندم نان برای تحمل به تنش خشکی انتهائی در مناطق گرم جنوب ایران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۹۲ در مجله به نژادی نهال و بذر (نهال و بذر) از صفحه ۶۰۱ تا ۶۱۶ منتشر شده است.
نام: ارزیابی ژنوتیپ های گندم نان برای تحمل به تنش خشکی انتهائی در مناطق گرم جنوب ایران
این مقاله دارای ۱۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله گندم
مقاله تنش خشکی
مقاله عملکرد دانه
مقاله شاخص های تحمل به خشکی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نادری احمد
جناب آقای / سرکار خانم: اکبری مقدم حسین
جناب آقای / سرکار خانم: محمودی خلیل

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
شش لاین پیشرفته گندم نان و ۹ لاین پرمحصول گزینش شده از جمعیت Seri/Babax همراه با رقم تجارتی چمران به عنوان شاهد در دو سال زراعی ۹۰-۱۳۸۸ در ایستگاه های منطقه گرم جنوب ایران بررسی شدند. در هر ایستگاه دو آزمایش مستقل شامل آبیاری کامل تا زمان رسیدگی و تنش خشکی انتهائی، و هر یک در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار اجرا شد. تحمل ژنوتیپ ها به تنش خشکی انتهائی با استفاده از پانزده شاخص ارزیابی شد. نتایج نشان داد که اثر ساده و متقابل مرکب دوگانه و سه گانه عوامل آزمایشی برای عملکرد دانه در هر دو شرایط معنی دار بودند. عملکرد دانه رقم چمران در شرایط آبیاری کامل و تنش خشکی پایان فصل به ترتیب ۶۰۵۶ و ۵۱۰۹ کیلوگرم در هکتار و میانگین کل عملکرد دانه در این دو شرایط به ترتیب ۶۰۰۶ و ۴۶۶۷ کیلوگرم در هکتار بود. در شرایط آبیاری کامل، بالاترین عملکرد دانه با ۶۳۷۶ کیلوگرم در هکتار به لاین شماره ۹ تعلق داشت. در شرایط تنش خشکی پایان فصل، عملکرد دانه هیچ یک از لاین از عملکرد دانه رقم چمران بالاتر نبود. به جز برخی موارد، دسته بندی ژنوتیپ ها با استفاده از معیارهای حساسیت و تحمل به گروه بندی یکسان ژنوتیپ ها منجر نشد و فقط بر اساس شاخص تحمل به تنش تغییر یافته (MSTI) و شاخص عملکرد (YI)، ژنوتیپ های مورد بررسی به نحو کاراتری تفکیک شدند. با توجه به نتایج این تحقیق لاین های شماره ۴، ۹ و ۱۲ به ترتیب با عملکرد دانه ۶۳۳۷، ۶۳۷۶ و ۶۲۴۲ کیلوگرم درهکتار در شرایط بدون محدودیت آب و ۴۷۳۰، ۴۷۸۱ و ۴۷۸۵ کیلوگرم در هکتار در شرایط تنش کمبود آب انتهای فصل، دارای تحمل نسبی به تنش خشکی بودند. با توجه به شدت تنش در این تحقیق (SI=0.22)، به نظر می رسد ژنوتیپ های گزینش شده در شرایط بدون محدودیت آب، در شرایط تنش ملایم کمبود آب نیز عملکرد بالاتری نسبت به سایر ژنوتیپ ها داشته باشند.