مقاله ارزیابی مواجهه راهبران مترو با ارتعاش تمام بدن بر اساس روش های پایه و VDV استاندارد ISO 2631-1 که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۳ در بهداشت و ایمنی کار از صفحه ۱۵ تا ۲۶ منتشر شده است.
نام: ارزیابی مواجهه راهبران مترو با ارتعاش تمام بدن بر اساس روش های پایه و VDV استاندارد ISO 2631-1
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ارزیابی ارتعاش
مقاله ارتعاش تمام بدن
مقاله VDV
مقاله ارتعاش راهبران مترو
مقاله مترو تهران

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: خوانین علی
جناب آقای / سرکار خانم: ازره کیکاوس
جناب آقای / سرکار خانم: میرزایی رمضان
جناب آقای / سرکار خانم: مرتضوی سیدباقر
جناب آقای / سرکار خانم: اصیلیان حسن
جناب آقای / سرکار خانم: سلیمانیان اردلان

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: ارتعاش تمام بدن زمانی اتفاق می افتد که انسان روی سطحی که در حال لرزش است قرار می گیرد و ارتعاش بر قسمتی از بدن که از محل تماس دور است اثر می گذارد. تا به امروز اثرات بهداشتی متعددی ازجمله کمردرد، درد عصب سیاتیک، عوارض گوارشی، مشکلات دستگاه تناسلی و آسیب شنوایی در ارتباط با ارتعاش تمام بدن گزارش شده است. در این مطالعه حدود ۲۰۰۰ دقیقه اندازه گیری ارتعاش بر روی ۲۳ قطار در ۴ خط فعال مترو تهران جهت تعیین میزان مواجهه با ارتعاش تمام بدن راهبران قطارها انجام شد.
روش کار: برای اندازه گیری ارتعاش تمام بدن، از دستگاه ارتعاش سنج و آنالیزور SVAN 958 ساخت کمپانی Svantek استفاده شد و بر طبق استاندارد ISO 2631-1 میزان شتاب r.m.s وزنی – فرکانسی برای هر محور، ترکیب محورها، فاکتور قله، VDV و نسبت های مطرح در استاندارد جهت تعیین نوع معیار ارزیابی، اندازه گیری و محاسبه شدند.
یافته ها: نتایج نشان داد که مواجهه همه راهبران با ارتعاش طبق روش پایه از حد پایین ناحیه احتیاط راهنمای بهداشتی (<m/s2 0.45)، کمتر و طبق روش ارزیابی با استفاده از مقدار دوز ارتعاشی، VDV، تعداد ۱۲ نمونه بالاتر از حد پایین ناحیه احتیاط راهنمای بهداشتی (<8.5 m/s1.75)، و فقط ۱۱ مورد در محدوده پایین تر از مقدار مذکور قرار گرفتند.
نتیجه گیری: بررسی نتایج به دست آمده با استفاده از روش های پایه و مقدار دوز ارتعاشی، میزان مواجهه متفاوتی را در دو روش بیان می کند که در روش VDV میزان ریسک پیش بینی شده بسیار بیشتر از روش پایه ارزیابی ارتعاش است که این موضوع می تواند مدعایی بر این واقعیت باشد که برخی از شاخص های ارایه شده، بیانگر محدوده ای ایمن در ارزیابی ارتعاش انسانی نیستند.