مقاله ارزیابی شاخص‌ های کیفیت زندگی با تاکید بر اصول شهر زیست پذیر در منطقه ۲۲ تهران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۳ در پژوهش و برنامه ریزی شهری از صفحه ۵۵ تا ۷۴ منتشر شده است.
نام: ارزیابی شاخص‌ های کیفیت زندگی با تاکید بر اصول شهر زیست پذیر در منطقه ۲۲ تهران
این مقاله دارای ۲۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کیفیت زندگی ذهنی
مقاله کیفیت زندگی عینی
مقاله شهر زیست پذیر
مقاله مدل تاپسیس
مقاله شهرک گلستان

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: بندرآباد علیرضا
جناب آقای / سرکار خانم: احمدی نژاد فرشته

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
توسعه روزافزون جمعیت شهری و جایگزینی رویکرد های کیفی به جای توجه به استاندارد های کمی باعث طرح موضوعاتی نظیر کیفیت زندگی شهری و زیست پذیری شهری شده است که در مقیاس ‌ها، قلمرو ها و ابعاد مختلف قابل بررسی است، شهرک گلستان واقع در منطقه ۲۲ شهر تهران از جمله سکونتگاه ‌های جدید و واقع در جهت توسعه شهر تهران است که با توجه به توسعه ‌های متعددی شهرک مانند در غرب تهران به خصوص در منطقه ۲۲، لزوم سنجش و ارزیابی این نوع از سکونتگاه‌ ها در قلمروهای مختلف بر پایه مشارکت مردمی (بعد ذهنی) و استاندارد‌های برنامه ریزی (بعد عینی) ضروری به نظر می ‌رسد. در این پژوهش با توجه به چارچوب نظری حاصل از اشتراک قلمروهای کیفیت زندگی و شهر زیست پذیر، این شهرک در دو بعد عینی و ذهنی در قلمروهای اجتماعی، اقتصادی، کالبدی و زیبایی ‌شناختی، دسترسی و حمل‌ و نقل و خدمات شهری مورد بررسی قرار گرفته است. هدف از این پژوهش سنجش میزان زیست پذیری شهرک گلستان در دو بعد عینی و ذهنی و شناسایی عوامل مهم و موثر در ارتقای کیفیت زندگی در آن است که بدین منظور با استفاده از مدل تاپسیس میزان برخورداری عینی و رضایت ذهنی در قلمروهای مختلف اندازه‌گیری گیری شده است، نتایج مدل تاپسیس میزان رضایت کلی در همه قلمروها را عدد ۰٫۵۱ نشان می‌دهد که با توجه به طیف لیکرت این شهرک در وضعیت متوسط قرار دارد و بررسی قلمروها در بعد عینی نشانگر برخورداری بسیار مناسب در عرصه مسکن (۰٫۸۶) و برخورداری نامناسب (۳۵٫) در قلمرو کالبدی است، از سویی دیگر بررسی رضایت ذهنی نشانگر مناسب تر بودن وضعیت قلمروهای مسکن (۰٫۵۸) و محیط زیست (۰٫۶۷) نسبت به وضعیت اقتصادی (۴۴٫) و اجتماعی (۰٫۴۶) است و در نهایت با توجه به همبستگی ۰٫۲۸ بین رضایت ذهنی و برخورداری عینی رابطه معناداری بین دو بعد عینی و ذهنی کیفیت زندگی مشاهده نمی‌شود که این عدم توافق، نشانگر عدم تعریف مناسب سرانه ‌ها و شعاع ‌های دسترسی استاندارد می‌باشد و اهمیت برنامه ریزی مشارکتی بر پایه نظر مردم را بیش از پیش نشان می‌دهد.