مقاله ارزیابی خطر فرسایش و پتانسیل رسوب دهی حوضه آبریز سد شهریار میانه با استفاده از تکنیک های GIS و مدل EPM که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۲ در فصلنامه زمین شناسی ایران از صفحه ۸۷ تا ۹۶ منتشر شده است.
نام: ارزیابی خطر فرسایش و پتانسیل رسوب دهی حوضه آبریز سد شهریار میانه با استفاده از تکنیک های GIS و مدل EPM
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله خطر فرسایش خاک
مقاله GIS ،EPM
مقاله حوضه آبریز
مقاله سد شهریار
مقاله میانه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: حسینخانی حسین

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
فرسایش خاک و تولید رسوب از جمله محدودیت های اساسی در استفاده از منابع آب و خاک به شمار می رود، از این رو ارزیابی فرایندهای حاکم بر رفتار آن ها به منظور درک بهتر سامانه های آبخیزداری و تبیین شیوه های مدیریتی مناسب ضروری است. به همین دلیل این پژوهش با هدف مطالعه فرسایش در حوضه آبریز سد شهریار میانه واقع در استان آذربایجان شرقی می باشد. با توجه به وضعیت موجود سازندها و مشاهدات انجام گرفته، این سد در معرض رسوب گذاری زیاد است. بدیهی است این رسوبات سبب پر شدن مخزن سد و کوتاه شدن عمر مفید آن می شود. از این رو مطالعه فرسایش و برآورد رسوب دهی بالادست حوضه ضروری است؛ بنابراین از جمله اهداف اصلی این تحقیق تعیین میزان حساسیت سازندها به فرسایش و نقش آن ها در تشکیل رسوبات جدید می باشد. برای رسیدن به این هدف، ابتدا با کمک نقشه های توپوگرافی ۱:۵۰۰۰۰ زنجان، میانه و هشترود، مرز حوضه آبخیز سد شهریار مشخص گردید. این منطقه به دقت بر روی نقشه زمین شناسی ۱:۲۵۰۰۰۰ زنجان، میانه و هشترود پیاده شد. نقشه آبراهه ها، زمین شناسی، پوشش گیاهی، گسل ها، میزان بارش و توپوگرافی منطقه رقومی گردیدند. در گام بعد با استفاده از تکنیک های امتیازدهی و تلفیق لایه ها، شدت فرسایش به کمک GIS در حوضه مذکور بررسی گردید. ازطرفی جهت برآورد توان رسوب دهی سازندهای موجود در حوضه آبخیز از روش EPM استفاده گردید.
در این تحقیق مشخص گردید که واحدهای حساس به فرسایش اغلب در نواحی شمالی- جنوبی حوضه استقرار داشته، و در قسمت غربی نیز سنگ های مستعد به فرسایش وجود دارد. بر اساس شاخص های موجود در سامانه (GIS)، میزان رسوب دهی کل حوضه آبریز سد شهریار در حد متوسط می باشد. از سوی دیگر، طبق نتایج مدل EPM، ضریب فرسایش و تولید رسوب (z) برای این حوضه در کلاس فرسایشی بسیار شدید می افتد که بر همین اساس، توان تولید رسوب در سطح حوضه زیاد بوده و نزدیک به ۶۰ هزار تن در هکتار در سال برآورد گردید که با توجه به نقشه پهنه بندی شدت فرسایش، بخش عمده این رسوب از بخش هایی تامین می شود که در پهنه بندی انجام شده در این تحقیق، در پهنه فرسایشی زیاد قرار می گیرد. مدل نهائی نشان دهنده این واقعیت است که سه عامل لیتولوژی، پوشش زمین و فرسایش آبراهه ای نقش اساسی را در کنترل فرسایش و رسوب ایفا می کنند.