مقاله ارزیابی تطابق تشخیص بالینی لیکن پلان دهانی با تشخیص هیستوپاتولوژیک که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در اردیبهشت ۱۳۹۲ در علوم پزشکی رازی (مجله دانشگاه علوم پزشکی ایران) از صفحه ۴۶ تا ۵۱ منتشر شده است.
نام: ارزیابی تطابق تشخیص بالینی لیکن پلان دهانی با تشخیص هیستوپاتولوژیک
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تشخیص
مقاله دهانی
مقاله دیسپلازی
مقاله لیکن پلان

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: صاحب جمعی مهناز
جناب آقای / سرکار خانم: روحانی بیتا
جناب آقای / سرکار خانم: مومن بیت الهی جلیل
جناب آقای / سرکار خانم: منصوریان آرش
جناب آقای / سرکار خانم: خلیلی مریم
جناب آقای / سرکار خانم: بقایی نایینی فرشته
جناب آقای / سرکار خانم: شمشیری احمدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: لیکن پلان دهانی یک بیماری التهابی مزمن اپیتلیوم سنگفرشی مطبق می باشد که عامل آن ناشناخته است. این ضایعه به صورت ترکیبی از انواع بالینی ﺗظاهر می نماید. از آنجایی که در مورد ضرورت انجام بیوپسی در انواع مختلف لیکن پلان دهانی اتفاق نظر وجود ندارد، لذا بررسی تطابق تشخیص بالینی با هیستوپاتولوژیک و ضرورت انجام بیوپسی در این ضایعات می تواند تا حدی راه گشای این مساله باشد.
روش کار: در این مطالعه مقطعی-توصیفی، پرونده ۱۶۲ بیمار با تشخیص بالینی لیکن پلان دهانی در بخش بیماری های دهان دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران از سال ۱۳۸۱ ﺗﺎ ۱۳۸۷ مورد بررسی قرار گرفت. این پرونده ها بر اساس نتایج تشخیص هیستوپاتولوژیک به سه گروه لیکن پلان دهانی (Oral Lichen Planus-OLP)، ضایعه لیکنوئید دهانی (Oral Lichenoid Lesion-OLL)، و یا سایر ضایعات (کراتوز غیراختصاصی، SCC و …) تقسیم شدند.
یافته ها: از بین بیماران مورد مطالعه، ۲۵ نفر از نظر بالینی تنها دارای ضایعه کراتوتیک بودند، در حالی که ۱۳۷ نفر مبتلا به سایر انواع بالینی OLP (آتروفیک، اروزیو و …) بودند. طیف سنی بیماران ۱۹ ﺗﺎ ۷۷ سال بود (با میانگین سنی ۱۳٫۶۹±۴۸٫۸۵). ۶۰٫۵ درصد بیماران، زن و ۳۹٫۵ درصد، مرد بودند. در ۱۲۳ نفر از بیماران، تشخیص هیستوپاتولوژیک OLP بود و از ۳۹ نفر باقیمانده، ۱۱ نفر دارای تشخیص OLL و ۲۸ نفر سایر ضایعات بودند. از ۱۲۳ نفر با تشخیص OLP، ۱۰ نفر تغییرات دیسپلاستیک را نشان دادند.
نتیجه گیری: با توجه به کفایت معیارهای تشخیص بالینی و به ویژه اینکه در مورد ضایعات کراتوتیک هیچ موردی از تغییرات بدخیمی مشاهده نشد، به نظر می رسد که بر اساس این تحقیق بتوان به تشخیص بالینی اکتفا نمود، در حالی که نمونه برداری از ضایعات آتروفیک – اروزیو به دلیل احتمال وجود تغییرات بدخیمی ضروری به نظر می رسد.