مقاله ارتباط نوع شغل و بخش محل خدمت پرسنل پرستاری با فراوانی اختلالات اسکلتی عضلانی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در خرداد ۱۳۹۲ در علوم پزشکی رازی (مجله دانشگاه علوم پزشکی ایران) از صفحه ۱ تا ۹ منتشر شده است.
نام: ارتباط نوع شغل و بخش محل خدمت پرسنل پرستاری با فراوانی اختلالات اسکلتی عضلانی
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پرستاران
مقاله بهیاران
مقاله اسکلتی عضلانی
مقاله درد
مقاله کمر درد
مقاله پرسنل بهداشتی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: رئیسی سعید
جناب آقای / سرکار خانم: حسینی مصطفی
جناب آقای / سرکار خانم: عطارچی میرسعید
جناب آقای / سرکار خانم: گل آبادی مجید
جناب آقای / سرکار خانم: رضائی مهدیه سادات
جناب آقای / سرکار خانم: نامور محمد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: اختلالات اسکلتی عضلانی شایع ترین عامل غیبت از کار و اختلال عملکرد کارکنان در محیط های شغلی به حساب می آید. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط نوع شغل و بخش محل خدمت با میزان فراوانی اختلالات اسکلتی عضلانی در پرسنل پرستاری انجام شد.
روش کار: در یک مطالعه مقطعی در دو بیمارستان در تهران، ۴۷۷ نفر از پرسنل پرستاری شامل پرستاران، بهیاران و تکنسین ها وارد مطالعه شدند. بخش های بیمارستانی در پنج گروه شامل بخش های داخلی، جراحی، اطفال، اتاق عمل و « اورژانس و ICU» دسته بندی شدند. فراوانی اختلالات اسکلتی عضلانی در طی یک سال گذشته با پرسشنامه نوردیک (The Nordic Musculoskeletal Questionnaire) بررسی شد. فراوانی اختلالات اسکلتی عضلانی در بین رده های شغلی و بخش های بیمارستانی با هم مقایسه گردید و برای بررسی بیشتر از آنالیز رگرسیون همراه با تعدیل عوامل مخدوش گر استفاده شد. شغل پرستاری و بخش جراحی به عنوان گروه مرجع برای آنالیز در نظر گرفته شدند.
یافته ها: اختلالات کمر با شیوع ۵۶٫۸ درصد شایع ترین اختلال بود. کار در بخش اطفال با افزایش معناداری در میزان اختلالات کمر (p=0.014) و زانو نسبت به گروه مرجع با Odds Ratio (OR) به ترتیب ۳٫۴۳ و ۲٫۹۴ همراه بود. کار در بخش اورژانس و ICU نیز با ۲٫۰۵ OR با اختلالات پشت ارتباط داشت (p=0.021). از نظر نوع شغل اختلالات زانو در بهیاران کمتر از پرستاران بود (p=0.039) و در بقیه موارد ارتباط معناداری یافت نشد. سابقه کاری بیشتر از هفت سال و همچنین شیفت کاری و جنس زن با اختلالات کمر، پشت و زانو ارتباط داشتند.
نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان می دهد کار در بخش اطفال و «اورژانس و ICU» ممکن است با افزایش فراوانی اختلالات اسکلتی عضلانی مرتبط باشند. توجه به گروه های خطر و برنامه ریزی متناسب با بخش های مختلف جهت کاهش این اختلالات توصیه می گردد.