سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: دومین همایش علوم و فناوریهای نوین در صنعت پالایش

تعداد صفحات: ۲۰

نویسنده(ها):

هانیه سلیمانی – دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت پروژه وساخت دانشگاه شهید بهشتی تهران
مجتبی حسینعلی پور – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی، دانشکده معماری وشهر سازی (مدیرگروه
محمدباقر نوبخت – معاون پژوهش های اقتصادی مرکز تحقیقات استراتژیک ایران وعضو هیئت علمی د
محمدکاظم اسدی – کارشناس ارشد مدیریت پروژه و ساخت شرکت نفت و گاز پارس

چکیده:

به طور کلی زیرساختها تمام پیشنیازهای اساسی برای عملکرد مؤثر بازار رقابتی و توسعه درمناطق ویژه اقتصادی انرژی را شامل میشود. برپایی زیرساختها نیاز به سرمایۀ بسیار عظیمی دارد. سود این سرمایهگذاریهای کلان، زیاد است. بسیاری از آنها غیر مستقیم میباشند و تمام آنها در دوره بلندمدت به دست میآیند. در کشورهای در حال توسعه، بخش خصوصی یا سود حاصل در بلند مدت را مناسب تشخیصنمیدهد و یا فاقد ابزارهای مالی استکه بتواند این پروژهها را به عهده بگیرد. بنابراین، از دولت انتظار میرود که تعهدات اجرای این پروژهها را قبول کند تا شرایط مناسبی برای رشد و توسعه ایجاد شود. این در حالی است که درآمد دولت از تمام منابع، از جمله سطحی از مالیاتها که به لحاظ سیاسی قابل تحمل باشد، کمتر از آن است که بتواند بودجه احداث زیرساختها را تأمین کند. در نتیجه مسئلهای که در پیشرو داریم این است که چگونه سرمایه های بخش خصوصی را به این منظور تجهیز کنیم. بنابراین، با توجه به معضلات فعلی تامین مالی این نوع پروژه ها ،گرایش به سمت سیاست کلی اصل ۴۴ قانون اساسی(شتاب بخشیدن به رشد اقتصاد ملی،افزایش رقابت پذیری در اقتصاد ملی و افزایش سهم بخش های خصوصی و تعاون در اقتصاد ملی) وقانون تشویق وحمایت از سرمایهگذاری می باشد. برای مشارکت بخش خصوصی در توسعه زیرساختها می باید شیوه مناسب توسط دولت اتخاذ گردد تا ریسک هایی که بازگشت سرمایه بخش خصوصی را تهدید می نماید به حداقل برسد. بنا براین هدف، دستیابی به یک الگوی مشارکت مناسب ورفع نگرانیهای سرمایهگذاران وتامینکنندگان منابع مالی است. ترجیح قراردادهای BOO نسبت به BOT ارایه تضمین از سوی دولت نسبت به بازگشت سرمایه با سود مناسب در دوره معین، مشارکت دولت با سهم معین بدون انتظار سود در دوره قرارداد، عدم مداخله دولت در قیمتگذاری، استفاده از همه ظرفیتهای سرمایهگذاری، توجه به حفظ توجیه اقتصادی پروژه های احداث شده یا در حال احداث،ایجاد فضای رقابت سازنده پیشنهاداتی است که در این مقاله، برای ایجاد انگیزه بیشتر در بخش خصوصی جهت سرمایهگذاری، و در عین حال دستیابی دولت به اهداف توسعهای و اجتماعی، ارایه شده است. پیشرفت و توسعه اقتصادی مناطق ویژه اقتصادی انرژی درراستای برنامه های پیش بینی شده در گرو توسعه زیرساخت ها وتوسعه زیرساخت ها درگرو تأمین مالی پروژه های زیرساختی می باشد