سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی توسعه پایدار کشاورزی و محیط زیست سالم

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

فیض اله رحیمی سرداری – دانشجوی کارشناسی ارشد مکانیک ماشینهای کشاورزی.
حسین حاجی آقاعلیزاده – استادیار ،دانشگاه بوعلی سینا همدان.
ابراهیم احمدی – استادیار ،دانشگاه بوعلی سینا همدان.
حسین باریکلو – دانشجوی کارشناسی ارشد مکانیک ماشینهای کشاورزی.

چکیده:

بر این حقیقت واقفیم که بیوگاز به عنوان صورت پاک و تجدیدپذیر انرژی )به ویژه در بخش روستا یی(، به خوبی میتواند جایگزین منابع متعارف انرژی مانند سووتهای فسیلی شود. اما در عین وجود مزایای متعدد، پتانسیل فن – آوری بیوگاز با محدودیتهای واصی نیز همراه بوده است. در این میان شایعترین محدودیتهای ممکن عبارتند از: زمان ماند هیدرولیکی طولانی ۳۰ ۵۰ روز، کاه تولید گاز در زمستان، نوسانات شدید دمای شبانه روزی هاضم و -غیره. برای غلبه بر این مشکلات، محققان کوشیدهاند تا این محدودیتها را به منظور مورد پسند واقع کردن این فنآوری وافزای تولید گاز بر طرف کنند. از زمانی که علم بیوگاز پا به عرصه وجود گذاششته اسشت تشاکنون راه کارهشا ی بیشمار ی برا یبهینه کردن تولید بیوگاز ارائه گردیده، تا با ایجاد روشهای مناسب علاوه بر به حداقل رساندن رآیند هضم بیهوازی، بتوان میزان تولید بیوگاز را به حداکثر ممکن رساند. این مقاله به بررسی تکنیکهای مختلفی میپردازد که میتواند بشه منظور افزایش میزان تولید گاز از بسترهای جامد به کار رود