سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش ملی بوم های بیابانی، گردشگری و هنرهای محیطی

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

مرتضی نیک فطرت – عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج واحد سما

چکیده:

تجارب ارزنده گذشتگان در طول تاریخ همیشه سرمایه اصلی دانشمندان و مبتکران در گره گشایی از مشکلات و حرکت بسوی آینده بهتر بوده است و انتقال تجارب گذشتگان از نسلی به نسل دیگر باعث پیشرفت علمی و تقویت حس خود اتکایی می باشد.اما به دلیل عدم استفاده درست از تجارب ارزشمند تاریخی در حوزه معماری مشکلات زیادی را در این زمینه و نحوه ساماندهی مصنوع شاهد هستیم.بی شک فناوری نوین قابلیت آن را دارند که در تعاملی درست با هنر سنتی،هنر مدرن را از افول رهایی بخشند.از بین رفتن معماری بومی به صورت کالبدی موجب حذف برخی از کارکردهای آن در معماری معاصر شده است.لذا بازیابی اینکارکردها یک مسئله اساسی به شمار می رود.و کشف پتانسیل های نهفته در معماری بومی میتواند باعث تسریع در حل مسائل و ابهامات عصر حاضر گردد و همچون مشعلی در یافتن راهی به سوی آینده شعله ور خواهد بود.در این مقاله به بررسی تعدادی ازعناصرمعماری سنتی ایرانی میپردازیم که میتوان با بررسی و دقت در آنها در کاهش مصرف انرژی در جهت رسیدن به توسعه پایدار اقدام نمود.و همچنین با بسط دادن تعدادی از این عناصر معماری بومی میتوان از آنها به عنوان اجزای اصلی معماری معاصر استفاده نمود.