سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: دهمین کنفرانس مهندسی حمل و نقل و ترافیک ایران

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

وحید طاهری – و هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد سمنان
خلیل زمانی – عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد سمنان،

چکیده:

در چند دهه اخیر محدوده و جمعیت شهرها به سرعت افرایش یافتهاند. در گذشته، شهرها دارای وسعت کمی بودند بطوریکه پیدا کردن خیابان یا کوچه مورد نظر به سهولت انجام می شد. با افزایش روند مهاجرت به شهرها و افزایش جمعیت شهری، وسعت محدوده شهرها به سرعت گُسترده شده است بطوریکه جهت سهولت در دسترسی به یک نقطه خاص در شهرها نیاز به نامگذاری خیابانها میباشد. در ایران نامگذاری معابر شهری براساس اسامی برگرفته از نمادهای دینی، فرهنگی و یا اسامی مفاخر و در برخی موارد از اعداد و یا ترکیبی از اسامی و اعداد میباشد. این روشدارای معایبی میباشد از جمله عدم دسترسی سریع به یک نقطه خاص درصورت عدم آشنایی به محل مورد نظر. این مسئله هنگامی که باید در زمان کوتاهی به یک موقعیت خاص رسید بعنوان مثال در زمان بروز حوادث که نیروهای امدادی مانند پلیس، اورژانس و … باید در حداقل زمان خود را به محل حادثه برسانند، دارای اهمیت بیشتری می باشد، و یا استفاده از واژگان غیر معمول که علاوه بر بروز مشکلات در تلفظ آن، برای برخی افراد از جمله کسانیکه به زبان فارسی آشنایی ندارند از جمله گردشگران مشکلاتی را بوجود می آورد. و یا استفاده از اسامی تکراری که معضلات مشابهی در زمینه آدرس دهی ایجاد نموده است. در این مقاله، استفاده از شماره گذاری معابر اصلی شهرها مشابه آنچه در مورد راهها استفاده شده، مورد توجه قرار گرفته است. سیستم گذاری باید قادر به رزرو شمارهها باشد تا در صورت اضافه شدن یک خیابان یا تغییر نوع یک خیابان از محلی به اصلی نظم سیستم دچار اشکال نگردد. در این روش با استفاده از ترکیبی از اعداد و حروف، معابر اصلی و توزیع کننده شمارهگذاری گردید. برای اعتبارسنجی الگوریتم پیشنهادی، که حاوی شماره هر خیابان بود ارائه گردید. GIS شهر سمنان انتخاب شد و نتایج بصورت نقشه