سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: دهمین کنفرانس مهندسی حمل و نقل و ترافیک ایران

تعداد صفحات: ۱۵

نویسنده(ها):

کامران رحیم اف – کارشناس ارشد برنامه ریزی حمل و نقل مرکز تحقیقات حمل و نقل طراحان پارس
آرش نوروزی – کارشناس ارشد برنامه ریزی حمل و نقل مرکز تحقیقات حمل و نقل طراحان پارس

چکیده:

در طول سالهای اخیر، گسترشو بهبود راههای جدید با هدف افزایشسرعت جابجایی وسایل نقلیه، موجب کاهشایمنی برای عابرین پیاده، دوچرخهسواران و حتی رانندگان شدهاست. بطور میانگین طی پنج سال گذشته در کشور سالیانه در حدود ۲۵ هزار نفر به علت سوانح ترافیکی جان خود را از دستداده و بسیار بیشتر از این رقم نیز دچار ناتوانی و معلولیت شدهاند. متاسفانه قربانیان این مشکل بیشتر گروه سنی مولد و جوان جامعه بوده که فعالان اقتصادیی محسوب میی- شوند و این خود موجب تحمیل باری مضاعف بر اقتصاد و سرمایه اجتماعی میشود. آمارها نقشانسان و خطای انسانی در وقوع تصادفات را بین ۵۰ تا ۹۵ درصد به صورت مستقل یا در تعامل با جاده و خودرو میدانند از بین عوامل مسبب سوانح ترافیکی شدید، سرعت مهمترین عامل شناخته شده مییباشد.آرامسازی ترافیک یکی از اقدامات مهندسی محسوب میشود که میتواند با صرف هزینهای نه چندان بالا باعث کاهشقابل توجه سرعت وسایل نقلیه شده و در نتیجه در کاهشنرخ تصادفات و تلفات ناشی از آنان تاثیری مشخصبر جای گذارد. در این راستا لازم است برای تدوین طرحی کلی جهتهدایت و راهبری اقدامات آرامسازی ترافیکدر کشور، ضوابط و روشهای مورد استفاده در کشورهای پیشرو در این زمینه شناسایی شده و با توجه به شرایط کشور، الگوی مناسب آرامسازی ترافیکبرای ایران تعیین گردد.