مقاله اثر پرایمینگ با سالیسیلیک اسید روی بنیه و کارکرد گیاهچه های گندم در تاریخ های کاشت متفاوت که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۹۲ در تحقیقات غلات از صفحه ۱۷ تا ۳۲ منتشر شده است.
نام: اثر پرایمینگ با سالیسیلیک اسید روی بنیه و کارکرد گیاهچه های گندم در تاریخ های کاشت متفاوت
این مقاله دارای ۱۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پرامینگ
مقاله پرولین
مقاله دیرکاشتی
مقاله سالیسیلک اسید
مقاله سرما زدگی
مقاله کربوهیدرات محلول

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: عبدالهی مهدی
جناب آقای / سرکار خانم: شکاری مهدی

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
به منظور بررسی اثرات سطوح مختلف پرایمینگ با سالیسیلیک اسید بر ویژگی های مرحله گیاهچه ای گندم در شرایط دیر کاشت و مقایسه آن با کاشت معمول، آزمایش مزرعه ای در سال زراعی (۸۹-۱۳۸۸) اجرا شد. در این آزمایش، اثرات ۷ سطح پرایمینگ بذر گندم رقم الوند با سالیسیلیک اسید شامل شاهد (بذر تیمار نشده)، ۴۰۰، ۸۰۰، ۱۲۰۰، ۱۶۰۰، ۲۰۰۰ و ۲۴۰۰ میکرومولار در دو تاریخ کاشت معمول در منطقه (اول آبان) و کاشت دیر هنگام (اول آذر) بررسی شد. نتایج نشان داد که کاشت دیرهنگام موجب کاهش درصد سبز و درصد بقای زمستانه گیاهچه، تعداد برگ و پنجه، شاخص سطح برگ، وزن خشک اندام های مختلف گیاه و نسبت سطح برگ شد. پرایمینگ با سالیسیلیک اسید موجب شد تا ویژگی های گیاهچه شامل تعداد برگ، تعداد پنجه، طول اولین برگ، طول ریشه، وزن تر و خشک اندام های مختلف بوته، میزان قند و پرولین طوقه و برگ و شاخص های رشد در تاریخ کاشت اول بهبود یابد. با این حال، پرایمینگ در تاریخ کاشت دوم، فقط بر درصد سبز، درصد بقای گیاهچه ها، طول ریشه، مقدار پرولین و کربوهیدرات های محلول اثر مثبت داشت و بر دیگر صفات اثر معنی داری نداشت. همچنین، عمل پرایمینگ موجب شد تا نسبت بخش هوایی به ریشه در هر دو تاریخ کاشت تا تیمار ۲۰۰۰ میکرو مولار کاهش یابد، که بیانگر اثر این هورمون در توزیع و تجمع بیشتر ماده خشک در ناحیه ریشه در مقایسه با بخش هوایی تا این غلظت است. بالاترین مقدار در تعداد برگ، تعداد پنجه، وزن تر (کل، ریشه و طوقه)، وزن خشک (کل، غلاف برگ های علفی و طوقه) و نسبت ریشه به ساقه مربوط به غلظت ۲۴۰۰ میکرومولار سالیسیلیک اسید بود. به نظر می رسد کاربرد سالیسیلیک اسید از طریق افزایش سرعت جوانه زنی و درصد سبز و افزایش میزان کربوهیدرات های محلول و پرولین در طوقه و برگ، گیاهچه هایی را تولید کرده که میزان زمستان گذرانی بالاتری را در مقایسه با بذرهای تیمار نشده داشتند و در نتیجه درصد گیاهچه های زنده مانده پس از زمستان به طور معنی داری افزایش پیدا کرد.