مقاله اثر پالماتین هیدروکلراید بر عملکرد حرکتی موش های صحرایی دیابتی شده با استرپتوزوتوسین که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۳ در مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی گرگان از صفحه ۴۲ تا ۴۸ منتشر شده است.
نام: اثر پالماتین هیدروکلراید بر عملکرد حرکتی موش های صحرایی دیابتی شده با استرپتوزوتوسین
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله دیابت ملیتوس
مقاله پالماتین هیدروکلراید
مقاله اختلالات حرکتی
مقاله استرپتوزوتوسین
مقاله موش صحرایی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: آهویی ملیحه
جناب آقای / سرکار خانم: واعظی غلامحسن
جناب آقای / سرکار خانم: کلالیان مقدم حمید

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: بیماری دیابت منجر به بروز اختلالات حرکتی می شود. پالماتین هیدروکلراید، آلکالوئیدی ایزوکینولین است که دارای خواص ضددیابتی و آنتی اکسیدانی است. این مطالعه به منظور ارزیابی اثر پالماتین هیدروکلراید بر عملکرد حرکتی موش های صحرایی دیابتی شده با استرپتوزوتوسین انجام شد.
روش بررسی: در این مطالعه تجربی ۳۲ سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به طور تصادفی در چهار گروه کنترل، غیردیابتی تیمارشده با پالماتین هیدروکلراید، دیابتی و دیابتی تیمار شده با پالماتین هیدروکلراید قرار گرفتند. دیابت با تزریق داخل صفاقی استرپتوزوتوسین با دوز ۵۵ mg/kg/bw القاء گردید. یک هفته پس از تزریق استرپتوزوتوسین، تیمار با پالماتین هیدروکلراید با دوز۱۰ mg/kg/day  به مدت شش هفته و به صورت زیرجلدی انجام گردید. سطح سرمی گلوکز سرم خون در هفته های ۱، ۳، ۵ و ۷ پس از تزریق استرپتوزوتوسین سنجش شد. در پایان مطالعه حیوانات با استفاده از آزمون های حرکتی y maze (طی ۸ دقیقه)، بارفیکس (grip-traction) و سطح شیب دار (inclined plane) ارزیابی شدند.
یافته ها: در آزمون Y maze تعداد ورود حیوان به بازوها در گروه دیابتی تیمار شده با پالماتین هیدروکلراید افزایش آماری معنی داری نسبت به گروه دیابتی داشت (P<0.05). در آزمون بارفیکس و سطح شیب دار نیز گروه دیابتی تیمار شده با پالماتین هیدروکلراید افزایش آماری معنی داری نسبت به گروه دیابتی نشان داد (P<0.05).
نتیجه گیری: تجویز پالماتین هیدروکلراید به مدت شش هفته منجر به بهبود اختلالات حرکتی در موش های صحرایی دیابتی شده با استرپتوزوتوسین گردید.