سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: نخستین همایش ملی دستاوردهای جدید علمی در توسعه ورزش و تربیت بدنی

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

زری گرائلی – کارشناسی ارشدگروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز
حمید آقاعلی نژاد – استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهرانمرکزی
حسن متین همایی –
مهدیه نصیری اوانکی – کارشناسی ارشدگروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز

چکیده:

هدف از پژوهش حاضربررسی اثر ۸ هفته تمرین موازی )ترکیب تمرین مقاومتی و استقامتی ( بر شاخص هورمونی در افراد تمرین نکرده بود. روش ها: ۱۵ نفر دانش آموز دختر غیر فعال با میانگین سن ۰/۴۱±۱۷/۰۰ سال قد ۵/۶۹±۱۶۰/۴۴ سانتی متر، به طور تصادفی در دو گروه ۳ نفره تمرینات مقاومتی، موازی و ۸ نفره گروه کنترل قرار گرفتند. از همه آزمودنی ها در حالت ناشتا در سه مرحله قبل از شروع تمرین، پس از چهار هفته تمرین و پس آزمون بعد از هشت هفته تمرین خونگیری به عمل آمد. سپس گروه های آزمایشی درطی ۶هفته و هر هفته ۷جلسه طبق برنامه، مورد تمرین قرار گرفتند. برنامه تمرینی مقاومتی با شدت ۷۵ درصد ۱RM شروع وبا ۳۵ درصد ۱RMپایان یافت. تمرین موازی شامل دونوع تمرین مقاومتی و استقامتی که برنامه تمرینی استقامتی شامل دویدن وحرکات ایروبیک که ازشدت ۰۵ درصد ضربان قلب بیشینه ) MHR ( شروع و با شدت ۶۵ درصد MHR بود اجرا شد. و اندازه گیریهای مربوط به عوامل خونی شامل اینترلوکین ۶، کورتیزول و تستوسترون سرم در شرایط ناشتا –انجام گرفت. اطلاعات بدست آمده با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیریهای مکرر و آزمون تحلیل واریانس یک طرفهANOVA برای تعیین نتایج استفاده شد نتایج نشان داد که، در گروه تمرین مقاومتی و موازی با کنترل تغییرات ایجاد شده در متغیرهای اینترلوکین ۶، تستوسترون و کورتیزول سرم در سطحP≥۰۰۵معنادار نبوده ، مقایسه میانگین تغییرات ایجاد شده پس از هشت هفته تمرین مقاومتی و موازی با گروه کنترل نشان داد که تغییرات ایجاد شده در متغییرهای مذکور تفاوت معناداری وجود ندارد