سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: هفتمین کنگره علوم باغبانی ایران

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

حسن علی نژاد المشیری – کارشناسی ارشد باغبانی و عضو باشگاه پژوهشگران جوان دانشگاه آزاد اسلام
محمد نقی پاداشت دهکایی – استادیار پژوهش ایستگاه تحقیقات گل و گیاهان زینتی لاهیجان
محمد معز اردلان – هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج
علی محمدی ترکاشوند – هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد رشت

چکیده:

برای درجه بندی تجاری پیاز های نرگس از نظر گلدهی از مقیاس اندازه محیط پیاز (حداقل ۱۲-۱۰ سانتیمتر) و در درجه دوم از وزن پیاز استفاده می شود. اگر هدف از تولید پیاز نرگس، دست یابی به حداقل اندازه یا وزن استاندارد برای گلدهی باشد، وجود پیازچه به عنوان یک عامل منفی در کیفیت پیاز محسوب می شود. تاثیر عناصر غذایی نیتروژن و فسفر بر عملکرد و کیفیت تولید پیاز در مطالعه ای گلخانه ای، به صورت آزمایشات فاکتوریل و در قالب طرح کاملا تصادفی با ۹ تیمار و ۳ تکرار بررسی شد. پیازچه های اولیه با اندازه محیط ۹-۸ سانتیمتر انتخاب شده و در گلدان های حاوی ماسه و پرلیت به نسبت ۲ به ۱ کشت شدند. نتایج نشان داد که با افزایش مقدار نیتروژن، وزن و اندازه پیاز کاهش، تعداد پیازچه در هر خوشه و میزان پوسیدگی پیاز افزایش یافت. افزایش سطوح فسفر بر روی تعداد پیازچه و میزان پوسیدگی طبق پیاز اثر منفی بر جای گذاشت، اما علی رغم اثر مثبت بر عملکرد، از روند مشخصی پیروی نکرد. به طور کلی تیمار نیتروژن ۲۷۵mgl + فسفر ۴۵mgl با میانگین ۱/۹۲ سبب تولید حداکثر تعداد پیازچه در هر خوشه پیاز و کمترین عملکرد وزن و اندازه پیازها با قابلیت گلدهی، در مقایسه با تیمارهای دیگر شد. در حالیکه تیمار نیتروژن ۱۲۵mgl + فسفر ۴۵mgl ، با ایجاد برهمکنش مناسب بر عملکرد و کیفیت، مطلوبترین تیمار ترکیبی نیتروژن و فسفر در تولید پیاز است.