سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: سمپوزیوم فولاد ۱۳۸۹

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

احسان احمدی – دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشکده مهندسی مواد، دانشگاه صنعتی سهند تبری
علیرضا ابراهیمی – دانشیار ، دانشکده مهندسی مواد، دانشگاه صنعتی سهند تبریز

چکیده:

در تحقیق حاضر ابتدا اثر هر یک از پارامترهای فرایند جوشکاری TIG بررسی گردید و سپس با استفاده از روش طراحی تا گوچی با آرایه متعامد (۳ به توان ۴) L9، پارامترهای بهینه جهت دستیابی به جوشی با بالاترین میزان نسبت به عمق نفوذ به پهنا (D/W)، تعیین شد. به منظور بررسی اثر فلاکس های فعال کننده سطحی بر خواص جوش فولاد زنگ نزن ۳۱۶L، مقادیر مشخصی از پودر های اکسیدی TiO2 و SiO2 یه صورت لایه ای نازک بر سطح قطعه کار کشیده شدند و عملیات جوشکاری توسط فرایند TIG اتوماتیک انجام گردید. ازمون های متالوگرافی، مکانیکی (کشش و سختی) و خوردگی بر روی جوشهای حاوی فلاکس و بدون فلاکس انجام شد. نتایج ازمون های متالوگرافی ماکروسکوپی مشخص نمودند که با افزودن فلاکس عمق نفوذ جوش افزایش و شکل گرده جوش بهبود می یابد. همچنین نتایج آزمون های مکانیکی نشان داد که هر دو استحکام کششی و سختی جوش های حاوی فلاکس از حالت بدون فلاکس بیشتر می باشد. علاوه بر این با انجام آزمون پلاریزاسیون نمونه ها د رمحیط ۳/۵%NaCl، تاثیر فلاکس های فعال کننده سطحی بر رفتار خوردگی جوش مورد بررسی قرار گرفت.