سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: سومین سمینار بین المللی دانه های روغنی و روغنهای خوراکی

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

فائزه دریایی – دانشجوی دکتری دانشگاه تربیت مدرس
امیر قلاوند – دانشیار دانشگاه تربیت مدرس
محمدرضا چایی چی – دانشیار دانشگاه
علی سروش زاده – استادیار دانشگاه تربیت مدرس

چکیده:

پژوهش حاضر با کاشت آفتابگردان رقم هیبرید بلیزار در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس در سال زراعی ۱۳۸۹ اجرا گردید .تاثیر سیستم های تغذیه ای شامل( آلی) زئوپونیکس و (شیمیایی) کود اوره بر عملکرد کمی و کیفی آفتابگردان موردبررسی قرار گرفت .آزمایش در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با ۴ تیمار و ۶ تکرار انجام شد. تیمار کودی شامل کود آلی زئوپونیکس به عنوان شاهد، کود آلی زئوپونیکس + ۲۵ % کود شیمیایی، کود آلی زئوپونیکس + ۵۰ % کود شیمیایی و کود آلی زئوپونیکس + ۷۵ % کود شیمیایی بود .نتایج نشان داد که سیستم های مختلف تغذیه اثر معنی داری در سطح احتمال ۵درصد بر اجزای عملکرد بیولوژیک بجز قطر ساقه نداشت سیستم تغذیه ی تلفیقیZ25f75 بیشترین قطر ساقه را در بین سایر سیستم های تغذیه ای داشت. تفاوت معنی داری میان تیمارهای مختلف کودی از لحاظ تعداد دانه و عملکرد دانه مشاهده نگردید اما کاربرد زئوپونیکس اثر معنی داری بر وزن هزاردانه آفتابگردان داشت به طوری که بیشترین وزن هزاردانه از تیمارZ100 به میزان ۷۴٫۶ گرم بدست آمد. در خصوص درصد روغن و عملکرد آن نیز تفاوت معنی داری میان تیمارهای مختلف کودی مشاهده نگردید.اما کاربرد زئوپونیکس اثر معنی داری بر وزن هزاردانه آفتابگردان داشت به طوری که بیشترین وزن هزاردانه از تیمارZ100 به میزان ۷۴٫۶ گرم بدست آمد. در خصوص درصد روغن و عملکرد آن نیز تفاوت معنی داری میان تیمارهای مختلف کودی مشاهدهنگردید. کود کامل زئوپونیکسz100 که در مقایسه با سایر تیمارها در اکثر صفات مورد بررسی پیشگام و برتر بوده به عنوان بهترین گزینه از نظر حفظ مواد غذایی بویژه نیتروژن و همچنین توجه به مسائل زیست محیطی و اقتصادی می تواند معرفی شود.