سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین کنگره ملی علوم و فناوریهای نوین کشاورزی

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

سلیمه ترکاشوند – دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوع
محمدمهدی طباطبایی – دانشیار، گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینا همدان
حسن علی عربی – استادیار، گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینا همدان
پویا زمانی – استادیار دانشگاه بوعلی سینا همدان

چکیده:

این پژوهش در پاییز ۱۳۸۸ در مزرعه عباس آباد گروه علوم دامی دانشکده ی کشاورزی دانشگاه بوعلی سینا جهت بررسی اثر سطوح مختلف مکمل های آلی روی و مس بر قابلیت هضم مواد مغذی جیره ی بره های نر مهربان طراحی شده است. در این آزمایش ۲۵ رأس بره نر ۶-۵ ماهه با میانگین وزن ۴۷/۳ ± ۶۴/۳۰ کیلوگرم بطور تصادفی به ۵ تیمار تقسیم شدند. تیمارها تنها از نظر مقدار مکمل های آلی روی و مس مصرفی، با یکدیگر تفاوت داشتند. تیمارها شامل: ۱)کنترل(جیره پایه بدون افزودن مکمل های روی پروتئینات و مس پروتئینات) ۲)جیره پایه+۲۰ پی پی ام روی+۱۰ پی پی ام مس، ۳)جیره پایه+۲۰ پی پی ام روی+۲۰ پی پی ام مس، ۴)جیره پایه+۴۰ پی پی ام روی+۱۰ پی پی ام مس، ۵)جیره پایه+۴۰ پی پی ام روی+۲۰ پی پی ام مس بودند. بعد از اتمام طرح ۸۰ روزه، در طول دوره ی ۶ روزه ی آزمایش قابلیت هضمی، مقدار خوراک خورده شده، باقی مانده احتمالی خوراک، مدفوع دفع شده طی ۲۴ ساعت، به طور روزانه ثبت و از آنها نمونه برداری صورت گرفت. افزودن مکمل روی و مس سبب افزایش معنی دار گوارش پذیری ماده خشک، ماده آلی (۰۱/۰>P)، و NDF (023/0=P) جیره گردید، اما تأثیر معنی داری را بر گوارش پذیری چربی خام، پروتئین خام و ADF نشان ندادند (۰۵/۰<P). سطح ۱۰ پی پی ام مس و سطح ۴۰ پی پی ام روی نسبت به سطوح دیگر خود (به ترتیب، ۲۰ پی پی ام مس و ۲۰ پی پی ام روی)، تأثیر بهتری بر گوارش پذیری مواد مغذی داشتند. تیمار ۴ که حاوی ۴۰ پی پی ام روی به اضافه ۱۰ پی پی ام مس بود سبب بهبود بیشتر قابلیت هضم مواد مغذی جیره گردید.