سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی مباحث نوین در کشاورزی

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

حمید محمدزاده – دانشجو دانشگاه صنعتی اصفهان، دانشکده کشاورزی، گروه علوم دامی
محمد خوروش – استادیار دانشگاه صنعتی اصفهان، دانشکده کشاورزی، گروه علوم دامی
غلامرضا قربانی – استاد دانشگاه صنعتی اصفهان، دانشکده کشاورزی، گروه علوم دامی

چکیده:

در این مطالعه اثرات استفاده توام لاکتوباسیلوس های با تخمیر همگن و ناهمگن در دوزهای مختلف بر خصوصیات تخمیر و پایداری هوازی سیلاژ ذرت در مراحل مختلف بلوغ خصوصا در ذرت سرمازده بررسی شد . علوفه ذرت سیلویی با ماده خشک ۲۵/۳ درصد، ۲۹/۴ درصد و ۲۹/۸ درصد ( سرمازده) برداشت و خرد شد . تیمارها عبارت بودند از سیلاژ ذرت شاهد (WI)، سیلاژ ذرت تلقیح شده با لاکتیسیل در سطح ( فرمول در متن اصلی مقاله) (LB1) و سیلاژ ذرت تلقیح شده با لاکتیسیل در سطح ( فرمول در متن اصلی مقاله) (LB2). سیلاژها در سیلوهای آزمایشگاهی در ۳ تکرار پر شدند و پس از گذشت ۹۰ روز از تخمیر، سیلوها باز و آنالیز شدند. با افزایش بلوغ علوفه ذرت سیلویی، میزان قند محلول و پروتئین کاهش و pH آن افزایش یافت ( ۰/۰۵>P) در سیلاژ ذرت با ماده خشک کم، غلظت لاکتات و استات با اضافه کردن سطح افزودنی افزایش یافت ( ۰/۰۱>P) اگر چه در سیلاژ ذرت با ماده خشک بالا و سیلاژ ذرت سرمازده نیز غلظت استات در LB2 بالاتر از LB1 بود، اما با افزایش سطح افزودنی غلظت لاکتات در علوفه با ماده خشک بالا کاهش نشان داد ( ۰/۰۱>P) در ذرت با ماده خشک بالا و ذرت سرمازده تفاوتی بین تیمارها از لحاظ پایداری هوازی وجود نداشت . اما در ذرت با ماده خشک کم افزودنی سبب کاهش پایداری هوازی شد ( ۰/۰۱>P). سیلاژهای با ماده خشک بالا پایداری هوازی کمتری نسبت به سیلاژ ذرت با رطوبت بالا داشتند ( ۰/۰۱>P). مرحله بلوغ علوفه یک عامل مهم تاثیر گذار در تخمیر بود و علوفه با ماده خشک بالا تخمیر محدودتری داشتند. این افزودنی تنها توانست جلوی افت پایداری هوازی را در ذرت با ماده خشک بالا و همچنین ذرت سرمازده بگیرد ولی به علت افزایش بیش از حد لاکتات در سیلاژ ذرت با ماده خشک پائین، پایداری هوازی در این سیلاژها بدتر شد.