سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین کنگره ملی علوم و فناوریهای نوین کشاورزی

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

محرم فریدی – مربی گروه آبیاری و زهکشی، دانشگاه پیام نور، واحد اردبیل
کیومرث نوری ملالر – دانش آموخته کارشناسی ارشد مهندسی آب و عضو باشگاه پژوهشگران جوان
مجید رئوف – استادیار گروه مهندسی آب، دانشگاه محقق اردبیلی

چکیده:

بدون تردید آبهای زهکشی شده از اراضی کشاورزی دارای کیفیت به مراتب پایین تری نسبت به آبهای آبیاری می باشند. هر چه راندمان آبیاری بالاتر باشد میزان تلفات آب آبیاری و در نتیجه میزان تلفات نفوذ عمقی و آب زهکش شده کاهش می یابد. به منظور تعیین رابطه بین راندمان آبیاری و آب زهکش شده در دشت مغان استان اردبیل، داده های ماهیانه مربوط به دو سال زراعی ۸۷-۸۶ و ۸۸-۸۷ مورد ارزیابی قرار گرفت. مجموع حجم آب ورودی به دشت مغان در سال های ۸۷-۸۶ و ۸۸-۸۷ به ترتیب ۳/۱۰۱۱ و ۵/۱۱۸۳ میلیون مترمکعب بوده است. از کل حجم آب وارده به دشت ۳/۲۵۵ و ۹۴/۲۸۷ میلیون مترمکعب آن در دو سال مذکور از طریق زهکش ها خارج گردیده است. همچنین متوسط راندمان کل آبیاری در ماه های مختلف برای سالهای ۸۷-۸۶ و ۸۸-۸۷ به ترتییب ۱/۴۵ و ۴۷ درصد و نسبت خروجی آب از طریق زهکش ها به ورودی آب برای این دو سال ۲۵ و ۲۴ درصد برآورد گردید. بنابراین نتایج نشان می دهد که با افزایش راندمان آبیاری به اندازه ۹/۱ درصد (از سال ۸۷-۸۶ به سال ۸۸-۸۷) میزان نسبت خروجی به ورودی به اندازه ۱ درصد کاهش یافت. درکل می توان نتیجه گیری نمود که با افزایش راندمان کل آبیاری در دشت مغان میزان آب خروجی از زهکش ها کاهش می یابد.