مقاله اثر دفروکسامین در بقاء موش های مبتلا به پریتونیت القائی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۱ در مجله دانشگاه علوم پزشکی پارس (دانشگاه علوم پزشکی جهرم) از صفحه ۱ تا ۶ منتشر شده است.
نام: اثر دفروکسامین در بقاء موش های مبتلا به پریتونیت القائی
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله دفروکسامین
مقاله بقاء
مقاله موش
مقاله پریتونیت

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: صنیع جهرمی محمدصادق
جناب آقای / سرکار خانم: حسینی پناه سیدمحمد
جناب آقای / سرکار خانم: حاجیان پوران

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: اکسیداتیو یکی از عوامل اصلی آسیب سلولی، نارسایی عضو و مرگ در سپسیس است؛ از این رو داروی دفروکسامین – آنتی اکسیدان جمع کننده آهن و جمع کننده بالقوه رادیکال آزاد به عنوان گزینه ای جذاب برای درمان دارویی در سندرم سپتیک مطرح است. در این مطالعه اثر دارو روی بقاء موش های سپتیک بررسی شد.
روش کار: در ۲۰ سر موش صحرایی نر به روش بستن سکوم و پانکچر آن (CLP) پریتونیت القاء شد. سپس با انتخاب تصادفی به یک گروه ده تایی از آنها دو دفعه دفروکسامین (دوز نهایی: ۴۰ mg/kg) زیرپوستی و به گروه ده تایی دیگر دارونما (نرمال سالین) داده شد. دو گروه ده تایی دیگر نیز به عنوان گروه کنترل سالم و گروه جراحی بدون پریتونی در نظر گرفته شدند. همه موش ها در شرایط یکسان از نظر سلامتی، محیط زندگی و تغذیه قرار داشتند. زمان فوت موش ها ثبت شد.
یافته ها: دفروکسامین باعث افزایش بارز زمان بقاء موش های مبتلا به پریتونیت القایی در مقایسه با گروه دارونما شد. این تفاوت از لحاظ آماری معنادار بود.
نتیجه گیری: درمان با دفروکسامین به طور بارزی بقاء را در موش های سپتیک افزایش می دهد.