مقاله اثر درمان اعمال محدودیت حرکتی تغییر یافته بر روی کیفیت و مقدار حرکت اندام فوقانی بیماران همی پلژیک مزمن در مقایسه با درمان رایج فیزیوتراپی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۱ در توانبخشی نوین از صفحه ۱۲ تا ۱۶ منتشر شده است.
نام: اثر درمان اعمال محدودیت حرکتی تغییر یافته بر روی کیفیت و مقدار حرکت اندام فوقانی بیماران همی پلژیک مزمن در مقایسه با درمان رایج فیزیوتراپی
این مقاله دارای ۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سکته مغزی
مقاله اعمال محدودیت حرکتی
مقاله شاخص فعالیت حرکت
مقاله همی پلژی
مقاله فیزیوتراپی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اوتادی خدیجه
جناب آقای / سرکار خانم: هادیان محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: علیایی غلامرضا
جناب آقای / سرکار خانم: رسولیان بهرام
جناب آقای / سرکار خانم: امام دوست سعید
جناب آقای / سرکار خانم: باریکانی الهام
جناب آقای / سرکار خانم: تربتیان عصمت
جناب آقای / سرکار خانم: قاسمی اصغر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: درمان اعمال محدودیت حرکتی روش جدیدی در درمان بیماران همی پلژی مزمن می باشد. هدف از مطالعه حاضر تعیین تغییر کیفیت و مقدار حرکت (توسط آزمون شاخص عملکرد حرکتی) در بیماران همی پلژیک مزمن بعد از اعمال محدودیت درمانی تغییر یافته در مقایسه با درمانهای رایج فیزیوتراپی می باشد.
روش بررسی: ۱۰ بیمار به طور تصادفی ساده در دوگروه درمانی (اعمال محدودیت حرکتی تغییر یافته و یا گروه درمان فیزیوتراپی رایج) قرار گرفتند. ۵ بیمار در اندام مبتلا برای ۲ ساعت در روز؛ ۳ بار در هفته به مدت ۲ ماه، تمرین درمانی دریافت کردند. این بیماران ۵ ساعت در روز هم به منظور استفاده حداکثری از اندام مبتلا در اندام سالم اسپلینت دست – بازو می پوشیدند (گروه اعمال محدودیت حرکتی). ۵ بیمار هم در گروه درمان های رایج فیزیوتراپی، تمریناتی مشابه با گروه دیگر از نظر شدت و ۲ ساعت در روز، یک روز در میان به مدت ۲ ماه دریافت کردند. قبل وپس از ۲ ماه درمان، کیفیت و مقدار حرکت بر اساس شاخص فعالیت حرکتی تعیین شد.
یافته ها: آزمون ویلکاکسون نشان داد که بیماران در هر دو گروه درمانی بهبودی در کیفیت و مقدار حرکات پس از درمان نشان می دهند. مقایسه بین دو گروه توسط آزمون من- ویتنی مشخص کرد که گروه درمانی اعمال محدویت نسبت به گروه درمان رایج فیزیوتراپی بهبودی بیشتری (P=0.02) نشان می دهد.
نتیجه گیری: اگرچه درمان اعمال محدودیت حرکتی تغییر یافته نسبت به درمان های رایج در بهبود کمیت و کیفیت حرکات موثرتر است. اما درمان رایج فیزیوتراپی هم در صورتی که به شکل فعال انجام گیرد در بهبودی این پارامترها موثر می باشد.