سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: هفتمین کنگره علوم باغبانی ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

افسانه خلیلی – دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه علوم باغبانی، دانشگاه شه
عبدالرحمان محمدخانی – استادیار، گروه علوم باغبانی، دانشگاه شهرکرد
وحید روحی – استادیار، گروه علوم باغبانی، دانشگاه شهرکرد

چکیده:

به منظور بررسی اثر کندکننده های رشد گیاهی بر شاخص های رشد گل میمون، آزمایشی در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه شهرکرد انجام شد . تیمارها شامل سایکوسل (۵۰۰ و ۱۰۰۰ و ۱۵۰۰ mg L-1)، دامینوزاید (۱۵۰۰ و ۳۰۰۰ و ۴۵۰۰ mg L-1)، پاکلوبوترازول (۴۰ و ۸۰ و ۱۲۰ mg L-1) و شاهد (آبمقطر) به صورت محلول پاشی، ۲ مرحله با فاصله ۱۰ روز، روی اندام هوایی اعمال شد. براساس نتایج این پژوهش، رشد گل میمون تحت تأثیر کندکنندههای رشد قرار گرفت. گیاهان تیمار شده با دامینوزاید ۱۵۰۰ و ۳۰۰۰ و ۴۵۰۰ mg L-1 ، به ترتیب ۷۶/۲ و ۶۸/۸ و ۵۸/۸ درصد ارتفاع گیاهان شاهد را دارا بودند. دامینوزاید بهطور معنیداری قطر ساقه، طول گلآذین، تعداد گل و تعداد انشعاب گل-دهنده را کاهش داد. مقایسه تیمارها نشان داد که کمترین قطر گل، طول گلآذین، قطر ساقه، تعداد گل و تعداد انشعاب گل -دهنده مربوط به دامینوزاید ۴۵۰۰ mg L-1 بود. پاکلوبوترازول ۱۲۰ mg L-1 به طور معنی داری قطر و طول ساقه، طول گل -آذین، ارتفاع گیاه و تعداد گل را کاهش داد. همچنین طول گلآذین در اثر کاربرد سایکوسل ۱۵۰۰ mg L-1 کاهش یافت و کمترین طول دوره گلدهی مربوط به پاکلوبوترازول ۴۰mg L-1 بود.