سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی آموزش در ایران ۱۴۰۴

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

رسول معصومی – دانشجوی کارشناسی ارشد رشته آموزش پزشکی ، مرکز مطالعات و توسعه آموزش پز

چکیده:

بکاربردن روش های مناسب آموزشی برای تربیت موثر دانشجویان و کارکنان حیطه سلامت بسیار مهم است. آموزش بین حرفه ای یکی از این روش های آموزشی است که در دهه گذشته ، بسیار بر استفاده از آن تاکید شده است.و اعتقاد براین است که این نوع آموزش ، باعث افزایش همکاری های بین حرفه ای و بهبود کیفیت مراتبت از بیمار می شود.اما در اثر بخشی این نوع آموزش ، بحث و تناقض های زیادی دیده می شود.این مطالعه با هدف رسیدن به یک نتیجه گیری کلی درباره اثر بخشی اموزش بین حرفه ای ، با مرور مطالعات نظام مند قبلی ، انجام گرفت .برای تعیین اثر بخشی از مدل کرک پاتریک استفاده شد.که شامل چهار سطح واکنش ، یادگیری ، عملکرد و اثر می باشد. نتایج بیانگر این مطئله بود که بیشترین اثر بخشی آموزش بین حرفه ای در دو سطح واکنش و یادگیری بوده است و بند تسطوحبعدی را شامل می شود.بنابراین می توان نتیجه گرفت که اموزش بین حرفه ای ، هنوز نتوانسته است که به هدف نهایی خود که همانا بهبود کیفیت مراقبت از بیمار (سطح اثر) است ، بطور کامل دست یابد .ولی در افزایش دانش ، نگرش و مهارتهای دانشجوی آن بسیار موثر بوده است.بنابراین باید مورد توجه نظام آموزش علوم پزشکی کشورمان قرار بگیرد.