سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: نخستین همایش ملی تولید و فرآوری خربزه

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

احمدرضا محمدزاده – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی خراسان رضوی

چکیده:

در حال حاضر استفاده از ارقام متحمل به شوری یکی از مهمترین روشهای موثر در بهره برداری از منابع آب و خاک شور در نواحی خشک و نیمه خشک جهان می باشد دراین راستا اثرات شوری آب آبیاری بر رشد عملکرد و خصوصیات کیفی ۹ ژنوتیپ تجاری خربزه شامل درگزی، خاقانی، قصری، بندی، جعفرآبادی، چاه پالیز، هانیدیو، آناناس ملون و عباس شوری در ایستگاه عباس آباد مشهد با استفاده از آبهایی با شوری ۶/۲ و ۱۲ دسی زیمنس برمتر در طی دو سال ۱۳۸۶-۱۳۸۵ مورد بررسی قرارگرفت در شوری ۶/۲ دسی زیمنس برمتر ژنوتیپ جعفرآبادی با ۱۸۵۶۹ کیلوگرم درهکتار بالاترین و ژنوتیپ درگزی با ۸۵۵۵ کیلوگرم درهکتار کمترین عملکرد را داشته اند بیشترین درصد قند به میزان ۱۵/۶۷ مربوط به ژنوتیپ درگزی و کمترین مقدار قند به میزان ۱۱/۱۷ درصد مربوط به ژنوتیپ عباس شوری بود. با افزایش شوری عملکرد میوه در کلیه ژنوتیپ ها کاهش یافت ولی با توجه به تفاوت های ژنتیکی ژنوتیپ ها این کاه شها متفاوت بود در سطح شوری ۱۲ دسی زیمنس برمتر بیشترین عملکرد میوه را ژنوتیپ جعفرآبادی به مقدار ۸۷۱۴ کیلوگرم درهکتار و کمترین آن را ژنوتیپ درگزی به مقدار ۵۵۶ کیلوگرم درهکتار داشت به نظر می رسد که ازنظر صفت عملکرد ژ«وتیپ جعفرآبادی متحمل ترین ژنوتیپ و ژنوتیپ درگزی حساس ترین ژنوتیپ نسبت به درجه شوری آب باشد با افزایش شوری آب درصدقند درژنوتیپ های درگزی جعفرآبادی بندیو آناناس ملون کاهش و در ژنوتیپ های خاقان، قصری چاه پالیبز، هانیدیووعباس شوری افزایش یافت