مقاله اثربخشی رفتار درمانی شناختی بر کیفیت زندگی بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهمن و اسفند ۱۳۹۱ در مجله دیابت و متابولیسم ایران (مجله دیابت و لیپید ایران) از صفحه ۲۲۵ تا ۲۳۲ منتشر شده است.
نام: اثربخشی رفتار درمانی شناختی بر کیفیت زندگی بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله دیابت
مقاله کیفیت زندگی
مقاله رفتاردرمانی شناختی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: زارع بهرام آبادی مهدی
جناب آقای / سرکار خانم: وفایی بانه فاروق
جناب آقای / سرکار خانم: قادری ابراهیم
جناب آقای / سرکار خانم: تقوایی داوود

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: به منظور کنترل دیابت، بیمار باید قبول کند که یکی از اعضای اصلی تیم مراقبان است. هرچند مصرف داروها و تغییر سبک زندگی ارکان اصلی درمان قلمداد می شوند ولی تاثیر رفتار درمانی شناختی ممکن است بتواند تاثیرات مثبتی در این افراد داشته باشد. تاثیر رفتار درمانی شناختی بر ارتقای کیفیت زندگی افراد مبتلا به بیماری های مختلف مورد تایید قرار گرفته است، ولی مطالعات کمی در مورد دیابت انجام گرفته است. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر رفتار درمانی شناختی بر ارتقاء کیفیت زندگی بیماران دیابتی نوع ۲ مراجعه کننده به درمانگاه دیابت سنندج می باشد.
روش ها: این پژوهش یک تحقیق نیمه تجربی (Quasi – Experimental) به روش پیش آزمون و پس آزمون بود. تعداد ۴۸ نفر انتخاب شدند و با روش تصادفی بلوکی در دو گروه جایگزین گردیدند. گروه مداخله و گروه شاهد هر کدام شامل ۲۴ نفر از دو جنس مرد و زن به اندازه مساوی بودند. کیفیت زندگی با استفاده از پرسشنامه کیفیت زندگی وار و همکاران (Short form-36 items=SF-36) بررسی شد. سپس مداخله با روش رفتار درمانی شناختی انجام گردید. برای تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS ویرایش ۱۹ و آنالیز کوواریانس، تست فیشر، تی مستقل و تست من ویتنی استفاده گردید.
یافته ها: نمره حیطه سلامت جسمی قبل از مداخله در گروه مداخله و گواه به ترتیب ۶۴٫۷ (±۱۴٫۸) و ۶۷٫۲ (±۱۱٫۵) بود و بعد از مداخله در دو گروه به ترتیب ۷۱٫۸ (±۱۱٫۸) و ۶۷٫۱ (±۱۱٫۴) بود (P=0.003). نمره حیطه سلامت روانی قبل از مداخله در گروه مداخله و گواه به ترتیب ۳۱٫۳ (±۷٫۸) و ۳۶٫۲ (±۸) بود و بعد از مداخله در دو گروه به ترتیب ۵۴٫۲ (±۷٫۸) و ۳۶٫۹ (±۷٫۹) بود (P=0.001). نمره کلی کیفیت زندگی قبل از مداخله در گروه مداخله و شاهد به ترتیب ۵۱٫۴ (±۱۱) و ۵۵٫۱ (±۱۰٫۵) بود و بعد از مداخله در دو گروه به ترتیب ۶۷ (±۹٫۲) و ۵۵٫۹ (±۹٫۲) بود (۰۱۴٫۰=P).
نتیجه گیری: بر اساس نتایج، رفتار درمانی شناختی در بیماران دیابتی می تواند کیفیت زندگی کلی و ابعاد سلامت عمومی، سرزندگی و شادابی، عملکرد اجتماعی، محدودیت نقش به علت مشکلات هیجانی و سلامت روانی را ارتقا دهد ولی روی ابعاد محدودیت نقش به علت مشکلات جسمانی، عملکرد جسمانی و درد جسمانی تاثیر معنی داری ندارد.