سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: پنجمین همایش تخصصی مهندسی محیط زیست

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

آزاده محمدی گلرنگ – کارشناس ارشد مدیریت محیط زیست و مسئول کارشناسان سازمان مدیریت پسماند
سجاد حسینی – مدیر روابط عمومی سازمان مدیریت پسماند شهرداری رشت
سیامک دوستدار – مدیر عامل سازمان مدیریت پسماند شهرداری رشت

چکیده:

از مشکلات عمده در ارتباط با مدیریت مراکز دفن مواد زاید شهری، آلودگی ناشی از شیرابه های تولید شده در منابع مختلف زیستی از جمله خاک می باشد. اصولاً مراکز دفنی که در نواحی با بارندگی زیاد قراردارند (استان گیلان- سراوان) تولید شیرابه به مراتب بیشتر از مراکز دفن دیگر است؛ در نتیجه خطر جاری شدن شیرابه و آلودگی آن ها نسبتاً بالاست. محل تلنبار سراوان به عنوان تنها محل دفع پسماندهای تولیدی حوزه مرکزی گیلان و بزرگترین سایت دفع شمال کشور می باشد. این محل در ۲۰ کیلومتری جنوب شهر رشت ( º۴۹ و ’۳۷ شمالی وº ۳۷ و ´۴ شرقی ) در ارتفاع ۲۰۰ متری از سطح دریا واقع شده است. با توجه به میزان بالای مواد آلی، درصد بالای رطوبت (۶۳% وزنی) پسماندها می توان برآورد کرد میانگین حجم شیرابه تولیدی حدود ۱۲۵ مترمکعب در روز است. لذا با در نظر گرفتن شیب کم زمین، پایین بودن قابلیت زهکشی طبیعی، همجواری با دریا، نفوذ پذیری بالای خاک منطقه از یک سو و همچنین وجود بافت لومی شنی با سنگریزه در محل تلنبار زباله امکان نفوذ شیرابه از خاک محل تلنبار زباله که بدون لایه نفوذناپذیر می باشد، بسیار بالاست. عدم پیش بینی لازم و مدیریت نادرست درگذشته های نه چندان دور، سبب ایجاد انواع آلودگی در این محدوده شده است. تحقیق موجود به بیان شرایط بزرگترین دفنگاه غیربهداشتی شمال ایران و اثرات ناشی از آن بر خاک محدوده می پردازد تا با استفاده از اطلاعات حاصله در این خصوص مدیریتی صحیح به منظور حفظ منابع زیستی اعمال گردد.