سال انتشار: ۱۳۸۸

محل انتشار: همایش ملی علوم آب، خاک، گیاه و مکانیزاسیون کشاورزی

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

جعفر حبیبی اصل – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان

چکیده:

این پژوهش طی مدت دو سال ۱۳۸۶ و ۱۳۸۷ در مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان (ایستگاه تحقیقا ت کشاورزی شاوور)، در یک خاک رسی-سیلتی به صورت کرت های یک بار خرد شده در قالب طرح بلو کهای کامل تصادفی در سه تکرار اجرا گردید. کرت های اصلی شامل شش روش کاشت سانتریفوژ(P1) سانتریفوژ + فاروئر(P2)، خطی کار(P3)، خطی کار + فاروئر(P4)، پشته کاری سه ردیفه(P5) و پشته کاری چهار ردیفه(P6) بوده و کر ت های فرعی نیز شامل چهار تراکم بذر ۳۰۰، ۵۰۰، ۴۰۰ و ۶۰۰ دانه در متر مربع (تقریباً ۱۲۰، ۲۰۰، ۱۶۰، و ۲۴۰ گیلو گرم بر هکتار) بود. نتایج نشان داد که بیشترین مصرف سوخت با ۱۴/۹۱ لیتر بر هکتار به تیمار P2 و کمترین آن با ۵/۰۲ لیتر بر هکتار به تیمار P3 اختصاص داشت. روش کاشت P3 با ۱/۴۶۲ و روش کاشت P5 با ۰/۶۲۰ ساعت بر هکتار به ترتیب بیشترین و کمترین زمان مورد نیاز را به خود اختصاص دادند. در همه روش های خطی کاری P3، P4، P5 و P6 نسبت به رو ش های کاشت پاششی P1 و P2 زمان مورد نیاز به طور معنی داری کاهش و ظرفیت مزرعه ای افزایش یافته بود. روش کاشت P2 با ۰/۶۸۴ هکتار بر ساعت دارای کمترین ظرفیت مزرع های و روشهای کاشت P5 و P6 با متوسط ۱/۶۷ هکتار بر ساعت دارای بیشترین ظرفیت مزرع های بودند. بیشترین شاخص یکنواختی (۸۷/۲۱ درصد) به تیمار P6 و کمترین آن(۵۴/۷۳ درصد) به تیمار P1 اختصاص داشت. استفاده از رو ش های خطی کاری P3، P5 و P6 به جای روش بذرپاشی سانتریفوژ+ دیسک( P1) به ترتیب باعث ۴۱، ۲۹ و ۲۹ درصد کاهش در هزینه ها شده است. نتایج تجزیه واریانس داده ها نشان داد که اختلاف بین روشهای کاشت از لحاظ عملکرد و اجزای عملکرد دانه گندم معنی دار نبود. به طور کلی، برای کشت گندم آبی در اراضی رسی-سیلتی خوزستان، به ترتیب اولویت، استفاده از یکی از روشهای کاشت P5، P6 و P3 و همچنین مقدار بذر ۱۶۰-۱۲۰ کیلوگرم بر هکتار پیشنهاد می شود.