سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی راهبردهای دستیابی به کشاورزی پایدار

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

محمدعلی قضاوی – استادیار و عضو هیئت علمی گروه مهندسی مکانیک ماشینهای کشاورزی دانشگاه
سیدمحمد عبدالهی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی مکانیک ماشینهای کشاورزی
مهدی مرادی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی مکانیک ماشینهای کشاورزی

چکیده:

آزمایش مزرعه ای در سال ۱۳۸۹ در منطقه دشت قهیز دامنه از فریدن اصفهان و در مساحتی معادل ۳ هکتار به اجرا در آمد.نوع دستگاه بارکن چغنرقند با ترکتوری با توان ۱۱۰ اسب بخار با سرعت میانگین ۸ تا ۱۰ کیلومتر بر ساعت و سرعت متوسط ۲۰ تا ۲۵ کیلومتر برساعت برای نقاله در نظر گرفته شده است. آزمایش در قالب بلوک های کامل تصادفی با ۴ بار تکرار انجام شد. فاکتور اصلی شامل،فاصله کاشت و در نهایت وزن نهایی چغندرقند است که در زمان برداشت بر روی الواتورهای انتقال دهنده به مخزن،وزن و اندازه چغندرقند رابطه ای مستقیم با افزایش تلفات مکانیکی دارد.فاکتور فرعی نحوه خاکورزی و دوره آبیاری و کوددهی می باشد.در نمونه اول آزمایش، ۲تا ۳ عدد چغندرقند در هر مترمربع قرار داده شد و در نمونه دوم در هر مترمربع ۷ تا ۸ عدد کاشته شد. بیشترین عملکرد ریشه و وزن کل بوته چغدرقند پس از سرزنی،در نمونه اول ۸ تا۱۰/۵۰۰ کیلو گرم و در نمونه دوم ۲ تا ۳ کیلوگرم مشاهده گردید. بنابراین با توجه به نتایج بدست آمده از عملکرد ریشه و وزن کل بوته،در هنگام انتقال توسط الواتورها در نمونه اول به دلیل وزن و حجم بیش از حد و ضریات وارده بر اثر پرتاپ شدن چغندرقند به پایین بالابرنده ۴۰۰ تا ۷۰۰ گرم از هر نمونه کنده شده و جزء ضایعات محسوب می گردد.ولی در نمونه دوم به دلیل متناسب بودن اندازه چغنرقند با شیارهای نقاله انتقال محصول به سلامت به مخزن انتقال می یابد.بنابراین استفاده از تراکم بیشتر در هنگام کاشت علاوه بر صرفه جویی در زمان برداشت، ۷۵ درصد تلفات مکانیکی را کاهش داده و سودآوری و بازاریابی محصول را به میزان قابل توجهی بهبود می بخشد.