سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی علوم شناختی در تعلیم و تربیت

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

علی ربیعی فر – دانشجوی کارشناسی روانشناسی بالینی- دانشگاه آزاد اسلامی تبریز
امیر احمدی – دانشجوی کارشناسی روانشناسی بالینی- دانشگاه آزاد اسلامی تبریز
هوشنگ اسماعیل زاده – دانشجوی کارشناسی روانشناسی بالینی- دانشگاه آزاد اسلامی تبریز
مهدی زارع – دانشجوی کارشناسی روانشناسی بالینی- دانشگاه آزاد اسلامی تبریز

چکیده:

شناخت و فراشناخت از مبانی مهم نظام یادگیری افراد هستند. این دو مفهوم می توانند یادگیری فراگیران را به طور اساسی تحت تأثیر قرار دهند. اصطلاح شناخت به فرآیندهای ذهنی اشاره دارد که از طریق آنها اطلاعاتی که از طریق حواس دریافت می شوند به راههای مختلف تغییر می یابند به رمز در می آیند، در حافظه ذخیره می شوند و برای استفاده های بعدی از حافظه بازیابی می شوند (سیف، ۲۰۰۰). اما فراشناخت فرآیندی است که در آن فراگیران از چگونگی یادگیری خود، چگونه استفاده کردن از اطلاعات موجود برای رسیدن به هدف، توانایی قضاوت درباره فرآیندی شناختی در یک تکلیف خاص، و چگونگی استفاده از راهبردها برای رسیدن به اهداف آگاهی داشته و در حین عملکرد و بعد ازاتمام عملکرد، پیشرفت خود را ارزشیابی می کنند (فلاول و همکاران، ۲۰۰۱).