سال انتشار: ۱۳۸۸

محل انتشار: کنفرانس آموزش مهندسی در ۱۴۰۴

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

نرگس سجادیه – دانشجوی دکتری فلسفه تعلیم و تربیت
سمیه لیاقت – کارشناس ارشد تحقیقات آموزشی

چکیده:

توافقنامه های بین المللی اعتبار بخشی آموزش مهندسی، توافقنامه هایی هستند که در آنها کشورهای عضو تجربیات خویش در مورد فرایندها، سیاستگذاریها و روندهای اعطای مدارک مهندسی را با یکدیگر مبادله میکنند و مورد ارزیابی و مقایسه فرار میدهند. قواعد و قوانین، روندها و فرایندهای مورد استفاده در این توافقنامه ها درپی آنند تا الزامات آکادمیک مهندسی را مشخص نمایند. جهانی بودن این الزامات و سیاستگذاریها، منجر به همنوایی آموزش مهندسی در کشورهای مختلف خواهد شد. همچنین تأکید توافقنامه ها بر پذیرش توسط نهادهای غیردولتی، با مستقل ساختن جریان ارزشیابی، آن را از روایی بیشتری برخوردار خواهد ساخت. مقاله ی حاضر درپی آن است تا با بررسی توافقنامه های واشنگتن، سیدنی و دوبلین، تهدیدها و فرصتهای عضویت را برای آموزش مهندسی ایران برشمارد. بررسیهای این پژوهش نشان میدهد ابعاد توافقنامه های بین المللی شامل: اهداف، محتوا و سیاستگذاریهای آموزش مهندسی میباشد. توجه به این ابعاد، برخی استانداردهای بین المللی آموزش مهندسی را روشن مینماید. بنابراین، با تعیین مؤلفه های غایبِ آموزش مهندسی موجود، ما را به اصلاح و تغییر آن رهنمون میگردد. توجه نظام مهندسی کشور به توافقنامه ها، آموزش مهندسی را به استانداردهای بین المللی نزدیک ساخته و آن را به گونه ای واقعی تر بازتعریف میکند. از سویی تمرکز توافقنامه ها بر بروندادهای نظام آموزش مهندسی، استقلال اعضا در طراحی سازوکارهای دستیابی به استانداردهای بروندادی حفظ و بومی ماندن آموزش مهندسی را تضمین میکند. اعتباربخشی بین المللی مدارک مهندسی، نوید بخش افقهای تازه ی شغلی برای فارغ التحصیلان مهندسی خواهد بود. در عین حال فاصله ی وضعیت فعلی آموزش مهندسی با وضعیت مورد درخواست این توافقنامه ها و نیز چالشهای پیشروی سرمایه های انسانی و فرصتهای شغلی مطرح در نظام مهندسی از جمله دشواریهای عضویت به شمار میرود. با توجه به فرصتها و چالشهای مذکور، پیشنهاد مقاله، طراحی سازوکارهایی بومی جهت دستیابی به استانداردهای توافقنامه و رصد نتایج آن است. پس از طی این دوره و بر اساس نتایج حاصل، امکان تصمیمگیری در مورد عضویت یا عدم عضویت فراهم خواهد شد.