سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی بیابان

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

مهین حنیفه پور – دانشجوی کارشناسی ارشد همزیستی با بیابان، تولیدات گیاهی و دامی
زهرا آقابابایی – دانشجوی کارشناسی ارشد همزیستی با بیابان- محیط زیست و منابع طبیعی

چکیده:

به طور کلی آمایش سرزمین عبارت است از تنظیم رابطه بین انسان ،سرزمین و فعالیت های انسان در سرزمین به منظور بهره برداری در خور و پایدار از جمیع امکانات انسانی و فضایی سرزمین، جهت بهبود وضع مادی و معنوی اجتماع در طول زمان به عبارت ساده تر، باید استفاده از سرزمین به عمل آید که وی‍ژگی های طبیعی (اکولوژیکی)با نیازهای اقتصادی/اجتماعی وفق داده شوند. و ارزیابی یک فرآیند زمانی است که بر نمونه برداری آماری معتبر از یک منطقه استوار بوده و داده های کافی را از وضعیت اکوسیستم در یک محدوده جغرافیائی گسترده فراهم می آورد. بنابراین آمایش سرزمین تابعی از برنامه های راهبردی، سیاست گذاری ها و متغیرهای زمانی کشوری، منطقه ای و محلی است. بنابراین می توان گفت یکی از مهمترین مراحل آمایش سرزمین، ارزیابی توان اکولوژیکی واحدها برای هر یک از کاربریهای موجود و یا پیشنهادی می باشد.