سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: نخستین همایش ملی ادبیات فارسی و پژوهشهای میان رشته ای

تعداد صفحات: ۲۳

نویسنده(ها):

مجید نجاتی – کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی
مهدی دهرامی – کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی

چکیده:

هر چند که موسیقی و شعر دو هنر متفاوت محسوب می شوند اما با هم پیوندی ناگسستنی و ارتباطی تنگاتنگ و معنوی دارند . کمتر می توان هنری را یافت که چنین وابسته به هم باشند زیرا تلفیق و آمیزش این دو هنر از جمله هنرهای زیبا و زاده احساس و عاطفه ی بشری است که موجب تعالی هر دو هنرمی شود. هدف نهایی شعر به هیجان آوردن مخاطب است به گونه ای که شاعر همان احساسی که خود تجربه کرده است را به مخاطب منتقل کند . در این راستا نقش موسیقی شعر بسیار حائز اهمیت است زیرا به گونه ای محتوای شعر را تفسیر می کند و موجب تحریک بیشتر و اژگان و افزایش جنبه های عاطفی آن می شود. استفاده شاعران از آلات و اصطلاحات در اشعارشان نشان دهنده آشنایی آنها با این هنر است .بسامد اوزان روان و دلنشین و تناسب آن با محتوا و هماهنگی های آوایی، تناسب های لفظی و معنوی …. در شعر شاعرانی که با موسیقی آشنا بود ه اند بیشتر دیده می شود. این مقاله با این رویکرد به بررسی آلات و اصطلاحات موسیقایی در شعر فرخی سیستانی پرداخته است . این شاعربزرگ، هنرمندانه شعر و موسیقی را به هم آمیخته و موجب تاثیر بیشتر شعر خود بر مخاطب شده است.