سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: سومین همایش ملی مدیریت شبکه های آبیاری و زهکشی

تعداد صفحات: ۲۵

نویسنده(ها):

سیدعطااله ساکبی – رئیس گروه مطالعات کرخه – دفتر مهندسین مشاور آب وخاک کشور ، مستقر دراه

چکیده:

سامانه های زهکشی زیرزمینی در ایران مانند سایر کشورهای جهان به روش عملیات خاکبرداری ، جایگذاری لترال ها ،قراردادن پوشش فیلتری دور لترال ها وسپس برگردانیدن خاک روی آن وپرکردن ترانشه خاکبرداری شده از حدود ۱۳۱۰ دراراضی کشاورزی دانشکده کشاورزی در ملاثانی اهواز شروع گردیده است . طی مدت حدود ۸۰ سال اگرچه طرحهای متعدد دیگری درایران وبخصوص درخوزستان به اجرا درآمده است وتاکنون تخمین زده میشود حدود ۲۰۰ هزار هکتاراراضی کشاورزی کشور به زهکشی زیرزمینی مجهز شده اند( ۱) .ولی درطی این مدت وبه تبع سایرکشورها دراجرای نصب لوله های لترال تغییری حاصل نشده وتنها این نوع ماشین بوده که متحول میشده والبته با هرتغییر وتحولی سرعت کار نیز افزایش مییافته است . ترنچرسه کاره آخرین نوع ماشین درکشور است که علیرغم اینکه به اجرای عملیات زهکشی سرعت بخشیده ولی دارای اشکالات اجرائی پنهانی است که بهره بردار را با چالش جدی مواجه میسازد . با توجه به اجرای زهکشی زیرزمینی در حدود ۱۲۰ هزار هکتار ازاراضی نیشکری شرکت های کشت وصنعت درخوزستان بدون وجود واحد ها وتشکیلات بهره برداری ودراختیار داشتن نیروهای تخصصی وماشین آلات مناسب دراین کشت وصنعت ها بهره برداری ازاین سامانه ها به سادگی امکان پذیر نخواهد بود . ازآنجائیکه درنظر است درسطح ۵۰۰ هزار هکتار زهکشی زیرزمینی دراراضی کشاورزانی که فاقد نیرو وماشین آلات خاص نگهداری از این سامانه هستند اجرا گردد ، ضروریست ازکارکرد ترنچر تنها ماشین اصلی مورد استفاده آسیب شناسی بعمل آمده ولزوم رویکرد تغییر تکنولوژی اجرا واستفاده از روش بدون ترانشه زنی وبومی نمودن ماشین های حفار افقی مورد بررسی قرار گیرد