سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش بین المللی مدیریت، آینده نگری، کارآفرینی و صنعت در آموزش عالی

تعداد صفحات: ۱۹

نویسنده(ها):

نعمت اله عزیزی – عضو هیئت علمی دانشگاه کردستان
سیداحمد پارسا – عضو هیئت علمی دانشگاه کردستان

چکیده:

دانشگاهها و مراکز آموزش عالی کشور علی الخصوص در حوزه علوم انسانی در راستای انجام رسالتها و وظایف خود همواره با مسایل و مشکلاتی دست به گریبان بوده که تداوم آن چالش ها و نارسایی ها، کاهش منزلت علمی و پژوهش این نظام مهم را در پی داشته که نهایتاً به افت شدید کیفیت آموزش، تدریس و پژوهش در مراکز دانشگاهی منجر خواهد شد. بر اساس نتایج بررسی های اخیر مرکز علم سنجی کشور در سال ۱۳۸۴ و ۱۳۸۵ علیرغم حرکت رو به جلو محققان کشور در تولید علم، اما هنوز جایگاه کشور از نظر فعالیتهای علمی و پژوهشی اساتید و سهم کشور در تولید دانش بشری وضعیت مطلوبی ارزیابی نمی شود. این وضعیت در علوم انسانی و اجتماعی اسف بار است. زیرا از مجموع ۳۴۰۰ مقاله ISI محققان کشور در سال ۲۰۰۵، فقط ۳۲۰ مقاله به محققان حوزه علوم انسانی و اجتماعی مربوط می شود. اینها نشان دهنده ضعف عمومی فعالیتهای پژوهشی در حوزه علوم انسانی مراکز دانشگاهی کشور در مقایسه با دیگر حوزه های علمی است. لذا این مطالعه با هدف آسیب شناسی تا کارآمدی فعالیتهای پژوهشی و جایگاه و اعتبار پائین تحقیقات در حوزه علوم انسانی و اجتماعی در صدد تبیین راهبردهایی است که به بهبود عملکرد پژوهشی اعضای هیئت علمی در علوم مذکور منجر گردد. جامعه و نمونه آماری شامل اعضای هیئت علمی دانشکده های علوم انسانی در دانشگاههای کردستان، رازی کرمانشان و بوعلی همدان بود که در نهایت ۷۹ نفر از آنان پرسشنامه ارسالی تکمیل و عودت دادند. نتایج این مطالعه حاکی از آن است ناکارآمدی تحقیقات در حوزه علوم انسانی ناشی از علل و عوامل متعدد فردی، سازمانی و فرهنگی و من جمله پیچیدگی در ماهیت خود این علوم و آزمودنیهای آن یعنی انسان است. آنچه وخامت اوضاع پژوهش در این علوم را بیش از حد واقعی آن می نمایاند، استفاده نابجا از معیارهای سنجش علم و تولید علم است. معیارهایی که اساساً با ماهیت و چگونگی فرآیند فعالیت پژوهشی در این علوم بیگانه است.