سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس بین المللی انسان، معماری، عمران و شهر

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

سیامند پناهی – کارشناس ارشد معماری معماری اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرکز خسروشاه،
نازیلا ادریسی خسروشاهی – پژوهشگر دکتری معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد سردرود

چکیده:

تحقیق در مورد معماری بیابانی کویری مصادف بود با بحث آب و خاک در کلاس انسان، طبیعت، معماری و مطالعات مربوط به این بحث، لذا تصمیم بر آن شد که مطالب به نحوی تنظیم شود که بتواند در هر دو مسیر قابل پی گیری باشد. موضوع آب و خاک و تأثیر این دو بر معماری کویر به عنوان موضوع مقاله انتخاب شد. آنچه در این تحقیق خواهد آمد گفتاری است بر شکل گیری معماری بویژه معماری کویر از عناصر اولیه ساخت که در مناطق بیابانی و کویری یافت می شوند. چیزی که باعث شده که مدتها قبل از جهانیان، ایرانیان کویرنشین، معماری را هنر و معماران خود را هنرمند بنامند. آنان که خاک را به هنر کیمیا کنند بود که گوشه چشمی نظر به ما کنند؟ این شعر معمار را تا رده خداوندگاری یک بنای خشت و گلی بالا می برد و با شکل گیری موجودات از گل مقایسه می کند مشابه آنچه خیام در مورد کوزه گر و کوزه اشاره می کند برای معمار نیز صادق است. این مقاله سعی بر بررسی تأثیر حضور آب در کنار خاک دارد. ترکیبی دیرین و بنیاد اصلی آفرینش. مایه خمیر اصلی آفرینش. ترکیب آب و خاک. این مطالعه تفاوتهای بیابانهای قابل زندگی و خالی از حضور انسانی را بررسی نموده و بر اساس تعریف خود مفهوم جدیدی از کویر ارائه می دهد که در حضور انسانی شکل می گیرد. این حضور باعث ساخت انسانی بویژه معماری کویری متناسب با ویژگیهای شده است. نوعی از معماری همساز با اقلیم و طبیعت.